kasia_szaulinska

Osteosarcomwhite

2012-01-30T13:44:00.000-08:00

Wszystkim księżniczkom, które budzą się od pocałunków silnej woli i medycyny. Albo zasypiają na wieczność.
***
To all the princesses who wake up with the kisses of strong will and medicine. Or fall asleep for eternity.

Tajemnica sukcesu // The mistery of the success

2012-01-12T09:25:00.000-08:00

in circles: pussy, shit, shit cake

Jeśli przyjrzeć się statystykom odwiedzin na moim blogu, można stwierdzić, że prawdopodobnie nie mam nic lepszego do roboty niż klikanie "odśwież" po tysiąc razy dziennie. Otóż nie. Robią to za mnie słowa kluczowe. Ciekawe, kto jest bardziej spaczony - ja czy internauci?

A oto link do posta, który jest mą najdojniejszą krową: HAPPY EASTER

***

If you take a closer look at the statistics of my blog, you could start thinking that I've got nothing better to do than to click "refresh" thousand times a day. Well, I don't. The key words do this for me. Just take a look at the pic. Tell me who is more of a freak - me or the internauts?

And here you've got the link to the "cash cow": HAPPY EASTER

Perfekcja // Perfection

2011-12-24T07:04:00.000-08:00

Co roku razem z bratem ubieramyDziadkowi choinkę. Wyjmujemy z zawiasów drzwiczki kuchennej szafkii stawiamy na innej szafce. Postument ten ozdabiamy obrusem, i na tymwszystkim ląduje zgrabna choineczka.

W tym roku natrafiliśmy na kilkaproblemów.

Nożyczki do obcinania gałązekokazały się małe i mało ostre. Stojak - za duży, więcowinęliśmy pień papierem toaletowym. Mimo starannego oszacowaniawysokości, choinka nie chciała się zmieścić między szafką asufitem, a tępy sekatorek nie chciał nam pomóc rozwiązać tegoproblemu. Igły kuły nas nawet przez rękawiczki. Bombki miałyukruszone zawieszki. Następnie odkryliśmy szubieniczny węzeł nalampkach choinkowych. Pod wpływem impulsu zapragnęliśmy z niegoskorzystać. Zdecydowaliśmy jednak zdusić tylko agresję irozplątaliśmy je.

Wtedy okazało się, że nie świecą.

Naszym zmaganiom towarzyszyło stoickiepogwizdywanie dziadka, przypominające bardziej gwizd czajnika niżmelodię. A propos czajnika, zaproponował nam herbatkę. Wyrywającmu z rąk chylące się do ziemi szklanki z wrzątkiem (niektórezawierały dwie torebki herbaty, a inne żadnej) zastanawialiśmysię, jak on to robi, kiedy jest sam.

Dobrze, że dziadek ma kiepski słuch,bo przeklinaliśmy.

Co roku po ubraniu choinki, śpiewamykolędy. To jedyny dzień w roku, kiedy śpiewam. Ja, która wolirozebrana do golasa obiec domek letniskowy, niż chociażby zanucićpublicznie. Mój głos jest śmiesznie wysoki, dziwny, jak zkościelnej Oazy. Ale kiedy próbuję śpiewać w takiej tonacji, wjakiej mówię, strasznie fałszuję.

Kolęd nie śpiewa się przy zapalonymswietle. Zawsze śpiewamy w ciemności przy kolorowych światełkachchoinki. Smętny, martwy wąż lampek postawił nasze popisy podznakiem zapytania.

Ale znalazły się świece.

I było tak jak trzeba.

Na pierwszy ogień poleciałozaintonowane przez Dziadka "Bóg się rodzi". Dziadekintonuje ją za każdym razem, kiedy zapada cisza, śpiewamy więctrzy razy, albo i więcej. Dziadek zna więcej kolęd niż my, alepopisy solowe w ten wieczór nie wchodzą w grę. Ten corocznyperformance wykonujemy bez żadnego przygotowania i jak co rokudenerwujemy się, że pamiętamy tak mało zwrotek. Nigdy też nienauczyliśmy się śpiewać tych kolęd, które potrafi Dziadek, a mynie. Chyba tak to już zostanie – z tradycyjną lekką nutąniedosytu, której wyelimimowanie być może zniszczyłoby całysmak.

Życzę Wam, żeby w te świętachociaż jeden, jedyny moment był taki, jak najidealniejszewspomnienie z dzieciństwa. Żeby niczym nie różnił się od Waszych marzeń i oczekiwań. A cała reszta jest mało ważna.

***

Every year my Brother and I decorateour Grandpa's Christmas tree. We take the door of the kitchen shelfout from the hinges and we put it on another shelf. This postument isfurther decorated with a tablecloth and a shapely tree lands on thetop.

This year we found everything somehowproblematic.

The scisors that serve for cutting thesmall branches were too small and not sharp at all. The stand – toobig, and we had to wrap the trunk with the toilet paper. Despitehaving estimeted the height of the room very accurately, theChristmas tree didn't fit in between the shelf and the ceiling and blunt secateur didn't want to help. The needles pricked us eventhrough the gloves. The glass balls were missing the hooks. Then wehave discovered a gibbet knot on the cable of colourful lamps. Inone moment we felt like hanging ourselves with it, but we onlydecided to kill the aggression. We untied it.

Then it appeared they don't work.

Our efforts were accompanied by ourGrandpa's stoic whistling, reminding more of a kettle than a melody.As to kettles, he proposed us some tea. Grabbing glasses filled withboiling water that were falling out of his hands(some of them withtwo teabags, some with no teabag at all), we wondered how is he ableto do it when alone.

It's good that our Grandpa is a bitdeaf, because we sweared.

Every year after decorating the tree,we sing carrols. It's the only day in the year when I sing. Me, aperson who prefers to run naked around the holiday cottage than evento hum in public. My voice is funnily high-pitched, strange,church-style. But when I try to sing in a tone I speak, I'm totallyout of tune.

You don't sing carrols with the lighton. We always sing in the mild darkness of the colourful lights ofthe Christmas tree. The sad, dead snake of lamps questioned ourperformance this year.

But we found candles.

And it was as it should be.

First it was a Polish carrol called"Bóg się rodzi"(sth. like God is being born), striked byour Grandpa. Our Grandpa intones it every time we're wondering what tosing, so we did it three times or more. Grandpa knows much morecarrold than we do, but it's no solo show evening. Every year we singwithout any preparation and we are always nervous that we remember solittle. We have never tried to learn the carrols that Grandpa knowsand we don't. And I think it will stay like this – with atraditional hint of insatisfaction. I guess eliminating it woulddestroy the whole taste.

This Christmas I wish you one singlemoment that's just like your best childhood memory. That it was notat all different from your dreams and estimations. And all the restis not important.

Znajdź 5 różnic // find 5 differences

2011-12-18T08:15:00.000-08:00

Stara praca powstała na wernisaż Jej Perfekcyjności w ramach Tygodnia Równości na Ursynowie, nie jestem pewna, czy w ogóle zawisła. Wrzucam, bo nie mam nic do powiedzenia, a spragniona jestem wzrostu oglądalności. Nie wiem co chciałam powiedzieć. Może coś o łysej głowie i androginiczności. Może coś o byciu wykluczonym. Albo o walce. Albo częstości chorób nowotworowych w populacji lesbijek. Może też o śmierci, który towarzyszy wszystkim związkom nienastawionym na prokreację. Żeby przeżyć samą siebie, lesbijka musi albo znaleźć dawcę spermy, albo napisać książkę.

Jeśli w przeciwieństwie do mnie, widzicie te pięć różnic, to powiedzcie mi.

***

Find 5 differences is an old artwork made for Her Perfectness vernissage for Equality Week in Ursynów (a district of Warsaw). I'm not sure if it did hang on the wall or not. I put it here, because I've got nothing to say and still want my watch ranks to rise. I don't know what I was intending to say. Maybe something about bald/shaved head and androgynity. Maybe about being excluded. Or a fight. Or the frequency of cancer in lesbian population. Maybe about death that accompanies all the relations that are not procreation-oriented. To outlive herself, a lesbian either has to find a sperm donor, or write a book.

If you, unlike me, can see these five differences, tell me.

Głębią w gębę - o podróżach w różne rejony świata i umysłu

2011-12-08T08:54:00.001-08:00

Wybrałam się na przedpremierowy pokazfilmu "Gunnar szuka Boga" w Agorze. Paulina Reiter, którachyba równie mocno jak ja interesuje się punktem G, napisała ofilmie bardzo osobisty tekst w ostatnim wydaniu Obcasów.

Opowiem w skrócie fabułę osobom,które nie widziały i nie zamierzają oglądać (nie muszą, bo teraz będziespoiler): Gunnar, typowy przedstawiciel norweskiej klasy średniej,ojciec i mąż, jest niby szczęśliwy, ale czuje zamęt i pustkę.Nie cieszą go nowe gadżety, jedynie koszenie trawy wydaje siękuszące - bo wtedy nikt niczego od niego nie chce. Sfrustrowany (lekko) Gunnar dostaje list od swojego kolegi ze zdjęciami mnichów zchrześcijańskiego klasztoru w Egipcie. Dostrzega różnicę międzytwarzami uśmiechniętych mnichów a pasażerów norweskich autobusów- o równie mętnym i pustym spojrzeniu jak spojrzenie Gunnara. Naszniezbyt pożałowania godny bohater wyrusza do tego klasztoru z ekpiąfilmowa, dowiedzieć się, o co kaman w takim życiu. Mnisiuśmiechają się rzeczywiście, modlą i czekają na śmierć, bośmierć jest tylko przejściem bliżej Boga.

Chcę, byś porzucił życie doczesne. Teraz!

Okazuje się:

1.Takie życie to potworne nudy.

2.Gunnar stwierdza, że nie zostawia się kochanej ikochającej rodziny po to tylko, by siedzieć w klasztorze (co ratujeGunnara w mych oczach, które widziały w nim tylko egocentrycznądrugą młodość typową dla kryzysu wieku średniego).

3.Prawdziwym wyzwaniem jest zaprowadzićtaką "religię" w życie rodzinne.

Gunnar wraca do domu w pewnym sensieodmieniony. Postanawia między innymi nie chodzić w sobotę doIKEI. Oraz nie siedzieć na Facebooku i generalnie nie być ciągledostępnym. Nie zamierza czytać Biblii czy klepać różańca. Tenfilm nie jest o religii, tylko o potrzebie samotności. Tak naprawdęnie o Boga tu więc chodzi, a czas dla siebie. Angielski tytuł brzmiwięc bardziej odpowiednio: "Gunnar goes god", czyli Gunnarstaje się swoim osobistym Jezusem, którego obdarza adoracją.

Problemy Gunnara oscylują wokółnajwyższych pięter piramidy potrzeb Maslowa. Było to dla mnieirytujące z perspektywy lektury książki "Życie, które możesz ocalić", o której piszę w poprzednim poście. Sąlepsze sposoby na znalezienie w życiu głębi (bo może to nie jestfilm ani o religii ani o samotności, tylko o głębi i szczęściu).

Film nie mówił co prawda o tym, żeautoadoracja jest LEPSZA od dobroczynności, ale po prostu w ogóle nie poruszył tematu. Zastanawiam się,ile czasu i pieniędzy taki Gunnar poświęca działalności na rzeczosób, które piramidę Maslowa wąchają od spodu. Nie wiem, jakijest jego zawód, i czy daje mu on satysfakcję płynącą zdziałalności na rzecz innych osób. Rozumiem, że spotkaniatowarzyskie w zblazowanym gronie oraz wrzaski histerycznych dziecimogą męczyć. Ale poświęcenie, na jakie Gunnar zdobywa się wkontakcie z nimi, nikomu życia nie ocali. To rzeczywiście nie tentarget. Człowiek ma pełne prawo do samotności. Gunnar ma prawozredukować zamęt, jaki wprowadzają w jego życie bliscy. Ale rodzina+samotność (w odpowiednichproporcjach) to jeszcze nie jest głębia.

Życie mnicha jest bezproduktywne wobliczu tragedii dziejących się na świecie tu i teraz. Chcąc zmienić swoje życie, Gunnarlepiej pojechałby tam, gdzie ludzie umierają na ulicach.

Miałam podobne refleksje leżąc podzagrzybioną kołdrą w domku na drzewie w Edynburgu. Wybrałyśmysię tam jak zwykle z Couch Surfing, i tym razem okazało się, żemiejsce dla trzech podróżnych znajdzie się jedynie w lesie podEdynburgiem, i to na drzewie. Było super fajnie bez prądu i wody,podmywałyśmy się w McDonaldzie kubkiem po Coli i chodziłyśmy polesie z latarką. Poznałyśmy też ludzi, którzy mieszkali na stałew tym lesie i poznaliśmy ideę stojącą za przedsięwzięciem.Przez niejaki Bilston Forest miała biec autostrada. W ramachprotestu grupa ludzi zasiedliła las, zamieszkując w domkach nadrzewie i w ten sposób uniemożliwiła budowę autostrady. Budowęodsunięto na pięć lat, w tym momencie nie ma zagrożenia. Domki sąw tym momencie zasiedlone przez osoby niemające nic wspólnego zbudową autostrady - są to po prostu czarujący ludzie, którym takistyl życia odpowiada, oraz Couch Surferzy, którzy zwabieniciekawością lądują na drewnianej konstrukcji obwiązanej dookołaplastikiem przypominającym torbę z wspomnianej wyżej IKEI.

Nasz pałac w Edynburgu

Ludzie są przemili, gościnni iotwarci.

Nasuwają się jednak pytania: gdzieoni się myją? Czy chodzą do pracy? Skąd mają pieniądze?

Nie chodzą do pracy, bo nie chcą inie lubią. Korzystają z darmowego internetu w bibliotece. Zbierająprzeterminowaną żywność spod Tesco. Prysznicują się na dworcu,a w wodę do picia zaopatruje ich leżący naprzeciwko salonsamochodowy Volkswagena.

Jest to przykład życiaminimalizującego straty. Emitują mało CO2, oszczędzają życiezwierząt oraz wodę.

Skojarzenie ze szczęśliwymi mnichamiz filmu o Gunnarze nasunęło mi się automatycznie.

Problem polega na tym, że żyjąc wten sposób, nie są w stanie pracować, czyli świadczyć usług.Bez względu na wartość etyczną takiej usługi, dostaje się zanią pieniądze, za które można kupić np. moskitiery dla ludzi wkrajach zagrożonych malarią. Im więcej pracujesz, tym więcejmoskitier możesz kupić. Albo prezerwatyw dla ochrony przed HIV inadmiernym przyrostem naturalnym.

Byłoby z mojej strony pieprzonymegoizmem, porzucić pracę, która pomaga ludziom i zarobki, którychjakaś część też im pomaga, żeby zamieszkać w domku na drzewie.

Zastanawiam się, czy bliżej definicjiświętości jest robienie mało złego, czy dużo dobrego. Mamwrażenie, że zło jest produktem ubocznym czynienia dobra. Muszęmyć się codziennie i prać ubrania, tym samym porządnienadszarpując zasoby wody na świecie. Ale czy którykolwiek szpitalzatrudniłby niedomytą lekarkę z lasu, w spodniach nagdryzionychprzez szczury, z bijącym od niej zapachem pleśni i ogniska? Pozmroku bez prądu nie za bardzo można się dokształcać, toteż,jak sądzę, przez cały czas jarałabym jointy.

Kiedy oglądałam film o Gunnarze,powróciło do mnie traumatyczne wspomnienie z wakacji w Norwegii.

Ten genialnie bogaty kraj jest jedynym,w którym nie udało nam się znaleźć noclegu na Couch Surfing wcałym moim wieloletnim doświadczeniu. Jedyna osoba, któraodpowiedziała na naszą prośbę, zażyczyła sobie 100 Euro zaosobę za tydzień pobytu. Mielimy już kupione bilety, więcpoprosiliśmy o nocleg rodziny, którą poznał wcześniej nawymianie szkolnej, we Fredrikstad. Ludzie po pięćdziesiątce zdwojgiem dzieci, młodszych ode mnie, w typowym, czerwonym norweskimdomku.

Wyobrażacie sobie że w Polsce zdroweumysłowo dziecko dwojga nauczycieli zostaje mechanikiemsamochodowym? Bez parcia na wykształcenie wyższe i związaną z nimwizję dochodu - dochód jest niepotrzebny, bo państwo da. Czyliambicja też niepotrzebna. Pływaliśmy motorówką po jeziorze,oglądaliśmy Norwegię z okien samochodu i kąpaliśmy się w morzu.Wszystko to byłoby może przyjemne, gdyby wymagało chociażodrobiny wysiłku. W całej Norwegii wyczuwa się tylko śmiertelnyspokój, nie ma żadnego prądu, zewnętrznego czy wewnętrznego,który napędzałby działalność ludzi. Gdyby wszystkim warszawskimbiznesmenom odebrać nagle pęd za pieniądzem, nasze miasto mogłobywyglądać katastrofalnie martwo.

Dodatkowo Norwegowie wcale nie bylinami zainteresowani. Opowiadali o swoim życiu, nie zadając żadnychpytań na temat naszego i błądząc wzrokiem po suficie w momencie,kiedy my zaczęliśmy mówić. Może wszyscy żyją tam myślą, żeprzeszli swoją droge do raju i nie chcą się oglądać za siebie.Może, niczym Gunnar, odnaleźli w sobie swojego Personal Jesusa inas też chcą przekonwertować.

Po kilku dniach w Fredrikstadprzenieśliśmy się do Oslo, pod namioty.

Paulina Reiter w artykule z WysokichObcasów narzeka na cheeseburgery z Maka za 45 zeta.

My nie mieliśmy tyle pieniążków(tak, wiem - nie używaj tego słowa, bo nigdy nie będziesz miałado czynienia z prawdziwymi pieniędzmi...), więc jedliśmyFiskekaker, które smakuje tak jak brzmi. Były to rybno-mącznekotlety w opakowaniu próżniowym służace do smażenia. Oczywiście,nie mieliśmy gdzie ich smażyć, więc jedliśmy na zimno. Do tejpory przeszywa mnie wymiotny dreszcz na ich wspomnienie. Czuliśmysię bardzo biedni w tym raju, ale nie zamarzyliśmy o dostatnimżyciu jego mieszkańców. Było ku temu wiele powodów. Na przykładmój biedny brat przeżył w Norwegii najgorsze urodziny w życiu - wnamiocie z siostrą. Żeby zagłuszyć ból, chcieliśmy sięprzynajmniej upić. Byliśmy mentalnie przygotowani na wydatek 35 złza butelkę najsłabszego piwa. Norwegia, niczym mądry rodzic,przewidziała, że każdemu, kto się w niej znajdzie, zajrzy kiedyśw oczy dramatyczny żal. W momencie kiedy przekroczyliśmy bramysupermarketu, lodówki były już od pięciu minut zamknięte. Minęła osiemnasta.

Kiedy nasz tata widzi nas wściekłych,zawsze powtarza: ugryź się w tyłek.

Na szczęście nie jest to takieproste, bo rozszarpałabym wtedy swoje jedyne spodnie, a następnienadszarpnęła nasz skromny budżet na zakup nowych.

Dla podkreślenia wagi mych słów ośmielam się ujawnić kompromitującą fryzurę z tamtego okresu.

Już wtedy czułam, że coś musi byćna rzeczy, skoro w idealnym kraju panuje prohibicja. Widać norweskiepowietrze nie dla wszystkich jest jak extasy. Z artykułu w Obcasachdowiedziałam się, że 10% społeczeństwa jedzie naantydepresantach.

O tym i o innych rzeczach myślałamwczoraj na stadionie Skry. Biegałam dookoła, niczym naspidowanamniszka w ogrodzie Zen. Drzewa zgubiły już wszystkie liście akiedy biegnie się po przeciwległej do wejścia stronie, stadionpachnie orzeszkami leszczynowymi. Nie liczyłam ani dystansu, aniczasu, ani oddechów. Czułam się bardzo szczęśliwa. Naglezrozumiałam jednak, że bez względu na to jak pro-charytatywne sąmoje myśli, właśnie kultywuję siebie. I że robię to cały czas.Nie odpisuję na smsy, piszę swoje dyrdymały zamiast gadać zbliskimi mi ludźmi na Facebooku, za rzadko dzwonię do rodziców ibrata i biegam zamiast się uczyć, co mogłoby uczynić mnie lepszymlekarzem.

Tutaj powinien nastapić wywód natemat złotego umiaru, którego oszczędzę, bo jest nudny iprzewidywalny.

Zgodnie z wyżej nieopisaną regułązłotego umiaru tuż po biegu postanowiłam zaopatrzyć parębiednych osób w moje pieniądze.

Tym, którzy również postanowiliulepszyć swoje postępowanie względem świata przypominam, że jestgrudzień, nowy miesiąc, nowa pensja, a na pierwszym miejscurankingu Give Well znajduje się w tym miesiącu organizacja AgainstMalaria kupująca siatki przeciwmalaryczne.

W trakcie spotkania na temat filmu wsiedzibie Agory nie omieszkałam powiedzieć paru słów na tematroli działalności charytatywnej dla głębi życia człowieka.Mikrofon podał mi wzruszony filmem Krzysztof Ibisz, siedzący na widowni tuż przedemną. Nasze ręce zetknęły się na moment. Kontakt z wielkimświatem jest miękki, gładki i wyjątkowo opalony.

Dotykiem tej dłoni, chłodzącym rozgorączkowane czoło, zakończę ten niespójny wywód i wyruszę na poszukiwanie głębi kieliszka.

Krew, pot i kleszcz // Blood, sweat and a tick

2011-11-19T10:27:00.001-08:00

Nie umarłam. Medialnie pewnie tak -minęło mnóstwo czasu od kiedy opublikowałam cokolwiekgdziekolwiek. Pisanie jest szkołą dyscypliny i pokory. Uczy, bardzodosadnie, akceptowania oddalonej gratyfikacji. Wiele czasu upływa odmomentu kiedy zaczynasz to robić, do momentu, kiedy mozesz sięczymś pochwalić - jeżeli w ogóle ten moment kiedykolwieknastępuje. Bardzo cenna nauka, frustrująca jednakowoż jak chuj.Jeszcze nie spotkałam do tej pory czynności, która z równymtalentem byłaby w stanie wpędzić mnie w samouwielbienie, które wpięć sekund zmienia się w depresję. Mój charakter w ten sposóbjest hartowany jak Fin, co biega wkoło sauny po śniegu. Wkrótcewahania emocjonalne zmienią się w zwisania.

Pisanie to mnisi tryb życia, angażujeumysł nawet bardziej niż nauka. Alkohol bardzo mu szkodzi, podobniejak zarywanie nocy. Oraz spotkania towarzyskie, pranie, sprzątanie igotowanie. Jedynie z bieganiem w moim przypadku jakoś się dogadują- bieganie zajmuje ciało, pisanie umysł i jest git. Ale kiedyczłowiek zabiera się do pisania odkrywa nowe odcienieprokrastynacji. Sądząc z książek o pisaniu, które czasemwertuję, nikt tak naprawdę nie lubi tego robić, każdy musi sięzmuszać, i tylko jakaś durna siła siedząca w człowieku, niczymgrawitacja sadza dupę na krześle i stuka palcami po klawiaturze. Wtym czasie zniesmaczony umysł krytykuje każdą, najmniejsządecyzję o wciśnięciu klawisza.

Jakby to powiedziała Dzidźka,komentując którąś z naszych lesbijskich walk zapaśniczych popijaku: "Po co to robimy, skoro nikt nam nie każe?"

Moja norma: co najmniej 750 słówdziennie, 6 razy w tygodniu.

Ale tak naprawdę nie o tym chcępisać, tylko o książce, którą ostatnio czytałam: Petera Singera"Życie, które możesz ocalić". Mimo pozorów ironii,bardzo mnie interesuje los ludzi, i dlatego rzuciłam się na tęksiążkę, która obiecuje rozwiązać problem ubóstwa na świecie.Bardzo polecam, naprawde ryje banię i poddaje w wątpliwość dobremniemanie o sobie. W skrócie, tym, co nie lubią czytać, achcieliby się dowiedzieć, o co kaman:

1. Ubóstwo zniknie, jeśli ludziebogaci podzielą się pieniędzmi z biednymi.

2. Bogaty=taki, co kupuje wodęmineralną w butelce, chociaż w jego kranie leci woda. Wszyscyjesteśmy bogatsi niż nam się wydaje.

3. Naprawdę biedni ludzie żyjądaleko od nas i wiekszy sens ma pomaganie megabiednym ludziom wAfryce i w Azji Południowej, niż swoim sąsiadom. Za mniejszą sumęjest się w stanie ocalić wiecej żyć.

4. Kupowanie swojej dziewczynie sushinie jest działalnością charytatywną.

5. To, że nie widzimy umierających naulicach murzyniątek, i że wyrzucamy te obrazy ze swiadomości, nieoznacza, że to przestają być rzeczywistością.

6. Żeby pomagać, trzeba podzielićsię kasą. Dla osób, których roczny dochód nie przekracza 199 000zł, jest to 1% rocznego przychodu. Jeśli któryś z moichczytelników jest bogatszy, to gratuluję, i spieszę oznajmić, żew takim razie powinien płacić 5%. Jeśli Wasze zarobki są bliżejkwoty progowej, to skłońcie się bliżej 5%.

7. Istnieją organizacje, oceniającedziałalnośc charytatywną pod wzgledem efektywnosci, procentaśrodków przeznaczanych na rzeczywistą pomoc i na administracjęoraz przejrzystości. Jedną z nich jest GiveWell. Prowadzi onaranking organizacji charytatywnych. Można więc wybrać mądrze idobrze.

8. Nie bójcie się, że organizacjazagraniczna=więcej kasy za przelew. Można płacić kartąkredytową.

Dałam już 5% mojej miesięcznejpensji na szczepionki dla VillageReach. Polecam. Jakoś lepiej się ztym czuję, niż jakbym wydała na koks, dziwki i lasery. Dziwne.

Książka jest o tyle genialna, żeczytając ją masz ochotę zrobić jeszcze więcej dobrych rzeczy.Dziś pojechałyśmy do schroniska na Paluchu i zawiozłyśmy karmędla psów oraz koce i poduszkę, których nie potrzebowałyśmy.Kiedy powiedziałyśmy panu w sklepie z karmą, że jedziemy doschroniska, dorzucił jeszcze dwa pudełka od siebie. To takawycieczka dla osób, które narzekają, że komedie romantyczne jużnie są w stanie ich wzruszyć. Ta dodatkowa karma i wolontariusze,którzy wyprowadzają biedne pieski na spacery. Popłakałyśmy sobienad tym troszkę. Ludzie są tacy cholernie dobrzy, tylko trzeba imdać szansę!

Z pozostałych wrażeń: skończyłamstaż z chirurgii. Nauczyłam się szyć ciało i usuwać kleszcza zjajek (dokładnie tej kreski między jajkami). Życia nie ocaliłam.

Oberwałam krwią po twarzy, cozdyskwalifikowalo mnie jako krwiodawcę na sześć miesięcy. Bardzomarzę o tym, żeby jeden raz w miesiącu asystować do operacjiprzetoki na chirurgii naczyniowej, kiedy będę już psychiatrą: wtle gra samba, ja prowadzę nitkę, on szyje, i rozmawiamy o zasadzienieoznaczoności, z krwią na twarzy.

Dobrze, że esencją mojej pracy nie będzie ratowanie życia, lecz gadanie o abstrakcji i absurdzie. I tak robię to na co dzień, nawet za darmo.

***

I didn't die. In terms of fame in media: I probably did. It's been ages since I've publishedanything anywhere. Writing has put me through a mill of disciplineand humility. It teaches, in a very blunt way, to accept a postponedgratification. Ages pass from the moment you start doing it till youcan boast on something, if this moment ever happens. Very precious,but so fuckin' frustrating. I haven't met an action that would driveme from momentary self-admiration to depression. My character isbeing hardened like a Finn who runs on snow around the sauna. Soon Iwill piss on my emotional fluctuation.

Writing means monk lifestyle, itengages your brain even more than learning. Thus: alcohol harms itand so does partying until small hours. And socializing, washing,cleaning and cooking. They only get along well with running, in mycase: running takes the body, writing takes the brain, brilliant. Butwhen you start writing you discover new shades of procrastination.From what I've read in books about writing, no one actually likes itand everyone needs to force themselves to it. It's only some stupidforce in human that sits your ass on the chair like gravity and makesyour fingest tap on the keyboard. At the same time, the mind, in deepdisgust, criticizes every single decision to push a key.

As Ola said, commenting one of ourdrunk lesbian wrestling parties: "Why do we do it if no oneforces us to?"

My norm is: at least 750 words a day,6 times a week.

But what I really wanted to writeabout is a book I've read: Peter Singer's " The life you cansave". Despite my ironic shell, I do care about people, andthat's why I was so enthusiastic about a book that promises to solvethe problem of poverty on our planet. I recomend the book with mywhole heart, it really washes your brains and questions your highself-esteem.

Shortly speaking, for those who don'tlike to read but would love to know what the fuss is about:

1. The poverty will disappear if therich share their money with the poor.

2. Rich=someone who buys mineral waterwhile drinking water runs in his tap. We are all more rich than wesuppose.

3. Really por people live far away andthere's much more sense in helping the superpoor people in Africaand South Asia than your neighbours. For a smaller price it savesmore lives.

4. Buying sushi for yourgirlfrienddoesn't count as charity.

5. The fact that we don't see theAfrican kids dying on the streets and that we throw these images outof our consciousness, doesn't mean it's not the reality.

6. To help, you need to share themoney. For people whose year's income doesn't exceed 199 000zł(check the exact amount on LifeYouCanSave) it's at least 1% of year'sincome. If any of my readers is richer, congratulations, but it meandyou should pay 5%. If your income comes closer to the limit number,decide on sth between 1 and 5.

7. There are organizations that judgethe charity in terms of effectiveness, the amount of money given topoor people and to administration, and transparency. One of them isGiveWell. It preperes a ranking of charity organizations, so youcould choose wise and well.

8. Don't fear foreing charity. Itdoesn't mean you pay more for money transfer, you can pay with acredit card.

I've given 5% of my monthly income forvaccines that VillageReach provides. I truly recomend it. Somehow Ifeel better than I would if I had spent it on sex, drugs & rockand roll. Strange.

The book is so genial, that reading ityou feel like doing more good things. Today we went to animal shelterand we brought dog food, blankets and a pillow we didn't need. Whenwe told the guy at the animal food store that we go there, he gave ustwo packages extra. It's a trip for thse who complain about romanticcomedies that don't move them any more. This dog food he gave us andthe volunteer workers at the shelter who walked the dogs...We cried abit about it. People are so fuckin' good, you just need to give thema chance!

More sensations: I've just finnishedmy surgery internship. I've learnt to sew the body and to remove atick from the balls (the stripe between the balls, specifically). I didn't save any lives.

Some blood has flushed on my face, which disqualified me as a blooddonor for six months. I really dream of assisting to fistulaoperation on vascular surgery once a month, when I become apsychiatrist: samba in the backgroung, I lead the thread, he sews,and we talk about the uncertainity principle with blood on our faces.

It's good that my job won't be saving lives but mainly talking about abstraction and absurd. I do it every day, even if no one pays me.

Długodystansowy post//Long-distance post

2011-08-21T09:27:00.000-07:00

Przeczytałam właśnie książkę Haruki'ego Murakami o bieganiu. To książka między innymi o analogiach między bieganiem i pisaniem powieści. Jest dla mnie bardzo inspirująca, bo od połowy czerwca biegam, i mniej więcej od tego samego czasu myślę o napisaniu książki. Dostałam od mojego wymarzonego komiksowego wydawcy recenzję pierwszego odcinka powieści graficznej "Haczyk", w której wypowiada się z entuzjazmem na temat historii, ale zauważa też, że moje rysunki nie są w stanie jej udźwignąć. Potwierdza tym samym moje własne obawy. Pozostaje mi albo trenować rysunek, albo zmienić formę na czysto pisaną. Wybieram drugą opcję bez bólu i świadomości odrzucenia. Nawet z radością, że to kto inny pchnął mnie w stronę, w którą nieśmiało przyznając, i tak sama chciałam kiedyś pójść.

Chciałabym zastąpić moją potrzebę szybkiej satysfakcji zamiłowaniem do długodystansowych wysiłków. Może to tylko taki okres, ale mam ochotę odizolować się od ludzi i spędzić trochę czasu w ciszy, we własnej głowie. Ale żeby napisać książkę, muszę być świadoma, że to nie będzie "tylko trochę" czasu.

Wczoraj spędziłam na pisaniu około półtorej godziny, dziś w godzinę przebiegłam 9 kilometrów. Murakami co roku biega maraton i pisze 3-4 godziny dziennie. I, jak twierdzi, wszystko jest kwestią ćwiczenia wytrzymałości i koncentracji. Bardzo przyjemnie czytać o pisarzu, który nie pije wiele i nie ćpa, nie żyje szybko i nie umiera młodo. Może da się być jednocześnie pisarką i lekarką w ten sposób.

Nie oznacza to, że kończę z komiksem. W związku z tym, że uwielbiam rysować komiksowe poradniki, spreparuję jeszcze kilka takich. Marzę o tym, żeby rozdawać moim przyszłym pacjentom komiksy o depresji czy schizofrenii. Póki co jestem jednak jakby złamana psychicznie rysowaniem komiksu dla CEO o energetyce wiatrowej i konieczności sprostania niewyartykułowanym wymaganiom zamawiającego, który nie odpowiadał na maile. Już mam dosyć pracy na zamówienie.

Wracając jeszcze do długich dystansów, pomyślałam właśnie o moim wczorajszym spotkaniu z Dziadkiem, które trwało trzy godziny. Dziadek słabo słyszy i mówi powoli. Poprzedzające rozmowę czynności - zaparzenie herbaty, postawienie na stole czekoladek i ciastek - wszystko to Dziadek wykonuje w zwolnionym tempie, zgarbionym krokiem osoby chorej na Parkinsona. Ja tylko zmuszam się z całych sił, żeby nie wyrwać mu wszystkiego z rąk i zrobić za niego, szybciej, sprawniej. Staram się nie patrzeć, jak o mały włos się przewraca, pewnie nawet nieświadomy tego, że pochyla się cały w jedną stronę i stawia szklanki z wrzątkiem na samym brzegu stołu. Mija długi moment, zanim popycha je dalej od krawędzi. Staram się nie wstrzymywać oddechu.

Przypomina mi to czas, kiedy zaczynam biec i czuję, że wcale nie mam na to ochoty, mięśnie są zastałe a wiatr za zimny.

Słucham wolno płynących historii, odpowiadając zdaniami skandowanymi słowo po słowie, tak, żeby dobrze usłyszał. Powściągam cwał myśli, zastanawiając się - skoro już mam tyle czasu przez wypowiedzeniem następnego słowa - jakie ono ma być? Które będzie najlepiej oddawało to, co myślę, jeśli muszę powiedzieć je tak głośno? Moja mowa oczyszcza się ze zbędnych wyrazów. Myśli oczyszczają się z dygresji.

Dziadek, mimo umiarkowanej formy fizycznej, jest bardzo sprawny intelektualnie i wkrótce zaczynam to doceniać, wlekąc się mozolnym truchtem, noga za nogą, za jego wątkiem. Opowiada o wojnie i o krowie - pupilce ojca, która pomogła im ją przetrwać. O swoich studiach medycznych - kochał te studia bardziej niż ja kiedykolwiek do tej pory. O Bogu, papieżu, polityce, nawet o pedofilii (ma do niej zgoła niecodzienny stosunek). Czasem o swoich chorobach, i mimo, że nie znoszę o tym słuchać, powstrzymuję się przed przerywaniem mu. Myślę, że to on kiedyś nauczył mnie rozmawiać. Odprowadzał mnie codziennie do domu, i zanim jeszcze wyszliśmy na dwór wspólnie ustalaliśmy temat, jaki będziemy poruszać. Miałam pewnie sześć lat, kiedy się to zaczęło, i zastanawiam się, czy i jak on znajdował przyjemność w słuchaniu moich opinii.

Lubię sposób, w jaki delikatnie ukazuje swoje zdanie, nie będąc radykalnym. Nie lubię, kiedy opowiada anegdoty, bo nie potrafię szczerze się z nich śmiać.

Jest taki moment, w czterdziestej minucie biegu i w czterdziestej minucie rozmowy z nim, kiedy wpadam w rytm i mogłabym już bez końca trwać w tej czynności. Nie czuję nudy ani zmęczenia. Nie muszę się już wysilać, wszystko dzieje się samo. Narowisty organizm dopasowuje się do siły woli.

Wydaje mi się, że to właśnie nazywa się "flow" - stan euforycznego zaangażowania w wykonywaną czynność, bez poczucia upływającego czasu. Im częściej się go czuje, tym większą ma się świadomość sensu istnienia. Mam go w niektórych momentach nauki do egzaminów, i czasem, kiedy rysuję albo piszę.

Rozgrzewka przed wejściem w ten stan zawsze boli tak samo.

***

I've just read Haruki Murakami's book on running. It's a book among others about analogies between running and writing a novel. It's very inspiring to me, because I've been running since the middle of June, and more or less since then I've been thinking about writing a book. I've recieved the review of the first issue of my graphic novel "Hook" from my dream comic editor. He's enthusiastic about the story, but he notices that my drawings can't handle it. Thus, he confirms my fears. I can either train my drawing or change the form to entirely written. I choose the second option with no pain and no conscience of being rejected. Maybe even with joy, that someone else pushed me to the way I, shyly admitting, wanted to follow anyway.

I'd like to replace my need of instant satisfaction with love for long-distance efforts. Maybe it's just a period, but I feel like staying away from people and spend some time in silence, in my head. But to write a book I must be conscious that it won't be "just a bit" of time.

Yesterday I spent about 1,5 hour writing and today I ran 9 kilometers in 1 hour. Murakami runs a marathon every year and writes 3-4 hours a day. And, as he claims, it's all a question of training of endurance and concentration. It's so nice to write about a writer who doesn't drink much and doesn't use drugs, who doesn't live fast and doesn't die young. Maybe it's possible to be a doctor and writer thus.

//for Patricia: It's one of his two books I truly admired, I know you think he's crap, but this thing of his is nice, because it's close to reality//

It doesn't mean I'm done with my comic work. As I love to draw comic guidebooks, I'll cook some more of them. I dream of giving my patients comics about depression or schizofrenia. But so far I'm a bit mentally broken with drawing a comic for CEO about wind energy, and a necessity of being up to the unarticulated demands of the client who didn't answer the e-mails. I'm fed up with working to order.

Coming back to long distances, I've been thinking about my yesterday's meeting with my Grandpa, which lasted 3 hours. My Grandpa is almost deaf and speaks slowly. The activities preceding our talk - making tea, putting chocolates and cakes on the table - all of it my Grandpa makes in slow-motion, with a hunched step of Parkinson disease. I only force myself not to wrest all of the stuff out of his hands and do everything myself, faster, better. I try not to look at him, almost fallong on the floor, probably unconscious of leaning to one side, and he pust the glasses on the mere border of the table. A long moment passes before he moves them away from the edge. I try not to hold my breath.

It reminds me of the time when I start running and I feel that I don't want it, my muscles are stiff and the wind too cold.

I listen to the slow flow of stories, answering with the sentences chanted one word after another, so that he could hear well. I restrain the gallop of thoughts, thinking : if I have so much time before articulating the next word - what word should it be? Which one will express my thoughts in the best way, if I'm supposed to say it out so loud? My speech clears form superfluous words. My thoughts clear from digressions.

Despite his moderate physical condition, my Grandpa is very agile intelectually and soon I start to appreciate it, trotting laboriously, shuffling along his plot. He speaks about war and a cow - an apple of hes father's eye, which helped them survive. About his medical studies - he loved them much more then I've ever had. About God, Pope, politics, even about pedophilia (he's got quite an uncommon statement about it). Sometimes about his diseases, and even if I hate to listen about it, I don't stop him. I think it was him who has taught me to conversate. He would take me home every day, and before we left home, we both chose the topic to bring up. I was maybe six when it started and I'm wondering if and how he was findng any pleasure in listening to my oppinions.

I like the way he shows his point of view delicately, not being radical. I don't like his anecdotes, because I can't laugh at them candidly.

There is a moment, in the fourtieth minute of the run and the fourtieth minute of conversation with him, when I catch the rythm and I could keep on endlessly. I feel neither boredom nor fatigue. I don't need effort, everything just happens. My skittish organism just adjusts to the strength of will.

It seems to me that this is called 'flow' - a state of euphoric engagement into the action performed, without feeling of the time passing. The more often one feels it, the more he feels the sense of life. I have it in some moments of learning to the exams and sometimes when I draw or write.

The warm-up before entering this state always hurts the same.

W telewizji!//On tv!!

2011-08-10T07:12:00.000-07:00

zdj. Magda Waś

Zaproszono mnie do Pytania na Śniadanie w TVP2, gdzie trochę poopowiadałam o komiksach, tolerancji i trochę się wyoutowałam. Jak chcecie obejrzeć, to można o tu: LESBOPYTANIE NA ŚNIADANIE
Nie za bardzo planowałam co powiem, więc wyszło chyba całkiem naturalnie. Teraz do mojej mamy przychodzą znajomi i mówią, że widzieli i brawo. Trochę mamie współczuję, bo wystawiam jej bezgraniczną miłość na ogniową próbę małego miasta...Ale myślę, że pójdzie za to do nieba, a nie smażyć się do piekła (jak zawsze to powtarzała, gdy byłam małym bachorem a ona pozwalała mi pić alkohol).

Przepraszam widzów, że cały czas mówię "jakby" i że mam taki nosowy głos, ale pierwsze to stres, a drugie to gluty zjeżdżające z nosa do gardła (błe!). Plansze komiksowe też nie za szczególnie wyglądają. Ale generalnie jestem zadowolona. Dziękuję wszystkim, którzy polubili i ciepło skomentowali to na fejsbuczku, jesteście bardzo kochani. I dziękuję całej Polsce, że jeszcze żyję, nikt mnie nie zabił, nie przezwał, nie obraził i nie okazał pogardy. Myślę, że świat jest lepszy niż nam się wydaje, trzeba tylko dać mu szansę, żeby to pokazał.

Ściski dla Jej Perfekcyjności i podziękowania dla bardzo miłej Beaty Sadowskiej!

***
I was invited to Question for Breakfast on TVP2, where I talked a bit about the comix, tolerance and outed myself a bit as well. If you fancy, you can watch it here: DYKEQUESTION FOR BREAKFAST
I didn't plan what to say too much, so it's quite natural. Now my Mum is visited by her aquantance who say they've seen it and bravo, hurray. I'm a bit sorry for my Mum, because I put her endless love to a trial by fire of a small town... But guess she'll go to heaven for it, and will not be fried in hell (as she used to say when she would allow me to drink alcohol when I was a kid).

Sorry, viewers, for sayin' "as if" all the time and havin nasal voice, he first is due to stress, and the second to snot running down from my nose to throat (yuk!). The comix also doesn't look too great. But generally I'm satisfied. Thanks to all of whom liked and commented it warmly on Facebook, you're lovely. And thank you Poland for still being alive, never insulted, never scorned. I think world is a better place than we all think, it's just good to give it a chance to show it.

Hugs to Her Perfectness and thanks to super nice Beata Sadowska!

Tiersen i artysta na diecie // Tiersen and an artist on diet

2011-07-27T10:03:00.000-07:00

Oto Paryż bez Wieży Eiffla. Zawrót głowy i miękki krok. W tle Tiersen, ale nieameliowy, niebanalny. La decouverte to "odkryta".

Nakręciłam to wiosną 2010, w Paryżu, z Olą, w rozkroku między Smoleńskiem a wulkanem, zmontowałam dopiero teraz. Z warszawskiego młynka wpadłam w kołobrzeski spleen, z biegu w stupor, i to z wyrwanym zębem mądrości. I nie tylko, bo i bez trzeciego oka, natura obdarowała mnie bowiem ząbkiem numer dziewięć! I jego już nie ma!
Ale. Kiedyś myślałam, że deprywacja sensoryczna to marzenie kogoś, kto piątą symfonię chce połączyć z pięcioma porcjami warzyw. Złoty umiar! Czas na wszystko! Bieganie! Książki! Filmy! Rysowanie! Pisanie! Nie wyszło (lub, jak sobie tego życzy GotThatSwing: "do Pana Wacława!, nie udało się!" ). Wyszła nuda. Za nudą choroba, zaniechanie aktywności fizycznej, dbałości o dietę i wygląd. A następnie-fala twórcza!

Artyści, jedzcie czekoladę i smażone jajka. Jedzcie pizzę i kebab. Hamburgery i kurczaki z KFC.

Ja jestem artystką tylko na pół etatu, przez drugie pół się odchudzam.

***
This is Paris without Eiffel Tower. Vertigo and soft legs. In the background Tiersen, but not amelieish, not banale. La decouverte means "discovered".

I shot it in spring 2010, in Paris, with Ola, between Smolensk and volcano, and edited only now. From Warsaw's windmill I fell into Kołobrzeg's spleen, from the run into stupor, with my wisdom tooth extracted! And not only this, I've lost my third eye, as nature has given me also a tooth No 9! Gone as well! But. I used to think that sensory deprivation is a dream of someone, who wants to combine fifth symphony with five portions of vegetables. Aurea mediocritas! Time for everything! Running! Books! Films! Drawing! Writing! No fuckin' way. It didn't work. I ended up bored to hell. And boredom was followed by illness, omission of physical activity, care about the diet and looks. And then - by a wave of creativity!

Artists, do eat chocolate and fried eggs. Eat pizza and kebab. Eat hamburgers and KFC chickens.

I'm just a half-time artist. The rest of the time I spend on a diet.

wieści z kąta

2011-05-29T10:22:00.000-07:00

A tak se dałam taki rysunek, bo się uczę teraz!

Z wydarzeń minionego czasu:

*16. kwietnia byłam w Lublinie na czymś w rodzaju spotkania autorskiego, w ramach festiwalu Tektura. O tym, jak było można przeczytać TU . Drogi Lucek wyraża się o mnie ze wszech miar pochlebnie, być może dlatego, że przywróciłam jego odzienie do stanu sprzed niespodziewanego ataku skrzydlatych sił natury(czyt. wytarłam mu ptasią kupę z kurtki). Ale na zdjęciach świeci mi się gęba, tak, jestem tego świadoma, nie musicie sobie o tym szeptać na ucho(uszy?)!
Mi było bardzo miło. Lublin obudził we mnie uśpione marzenia o mieszkaniu w mieście, w którym wszyscy się znają, i gdzie dziesięć minut od centrum za budzik służy kogut. Dziękuję Tomkowi Kitlińskiemu, który rozmawiał ze mną, za stworzenie ciepłej i otwartej atmosfery oraz fantastyczne przygotowanie. Nie uwierzycie, ale przeczytał wszystkie posty na moim blogu! Dziękuję Werze i Marcinowi za przepiękną gościnę i za artyzm na co dzień do chlebka. Dziękuję gościom, że przyszli, słuchali i pytali. Special thx for Maciej Pałka, za to, że wpadł na pomysł, żeby mnie zaprosić! No i dzięki dla Miczka, że mi towarzyszył!

*Dwa komiksy o moim wspaniałym bracie, który jest moją wielką inspiracją, trafiły do GTP. Można nabyć, bo inne dzieła są godne uwagi, ale oba znajdziecie na blogu. W jednym z nich Czanuch staje się frontmenem zespołu rockowego, a w drugim...welll...no, zamiast frontem, gra tyłem. I niestety przegrywa. Poznałam milusią ekipę GTP, która złożyła się na mój wjazd na Warszawskie Spotkania Komiksowe! Jesteście wielcy!

*Rysuję dla CEO szesnastostronicówkę w kolorze, wg. gotowego scenariusza. Ten kolor z jednej strony fascynuje a z drugiej przeraża. Kupiłam farby akwarelowe w malutkich rynienkach. O takich farbach pisano w książce Jak malować akwarelą, którą uwielbiałam wertować,gdy byłam mała. W zapyziałym Kołobrzegu można było dostać tylko kruche farby-guziki za 3 zeta, które na papierze nabierały koloru kupy. Używałam ich tylko w szkole i nie lubiłam. Nigdy nie wykonałam więc żadnego zadania z książki o akwareli, a teraz sama możliwość mnie obsłabia-jest jeszcze tyle rzeczy, których nie robiłam, które chciałabym robić i na które nie mam czasu!I-jejku jejku!-kontakt z kolorem jest taki zmysłowy, tak działa na podświadomość...

*Pogodziłam się z tym, że już nie będę mogła rysować, i że można wylewać swoje myśli tylko w postaci słów stukanych lewą ręką na klawiaturze, albo nawet stopą. Wymyśliłam cały plan zmiany swojego życia na życie pisarki bez prawej ręki. Dlaczego? Na prawej dłoni wyrósł mi guzek. Mały guzeczek. Między ścięgnami małego i serdecznego palca w śródręczu. Tak tak. No mięsak.
Na szczęście medyczna hipochondria kazała mi zrobić USG.
No i to jest ganglion. Na razie nie zostanę pisarką.

*5. czerwca będzie wystawa m. in. moich prac w budynku Urzędu Dzielnicy Ursynów w ramach Tygodnia Równości. Z tej okazji dziękuję Jej Perfekcyjności za organizację i Marcie Zabłockiej za polecenie mnie. Prace są reklamowane jako nowatorskie i w zamyśle mają być bardzo ładne. Dziękuję więc wszystkim, kórzy nie powiedzą mi, że jest inaczej (ja mam wątpliwości...).

*Zrobiłam też coś-artykulik i komiksik dla Zadry. Jedno o płodach, drugie o Manifie. Jak wyjdzie to koniecznie kupcie!

*Rzygać się chce od tego samochwalstwa, ale internet ścierpi.

Niecenzuralne Culture Clash//Obscene Culture Clash

2011-03-19T09:19:00.000-07:00

Czyli: nawet jak nie lubisz dzieci, możesz skorzystać na miłośnikach pornografii dziecięcej.

Chyba nie wymaga komentarza.

Jako że, chwalić Pana, dobiegła końca moja współpraca z Camp America, i TU już wkrótce pojawią się ostatnie plansze, wrzucam na bloga materiał, który osiadł na drobno tkanym sicie cenzury. Wyjaśnienie było takie, że plansza 18 zniechęca do wyjazdu (nie sposób się nie zgodzić), a 17 jest po prostu słaba, i że lepiej nie ukazywać dzieci jako milusich i ślicznych... No cóż. Narysowałam co innego. Bez względu na to, co uważacie o tych planszach wyjaśniam, że w okresie ich powstawania byłam pochłonięta nauką pediatrii (=sraka, rzygaka, ucho, brzucho itd.) i mój generalny wniosek był taki: dzieci są śliczne, ale często (i jednocześnie rzadko) srają, a na dodatek muszę się o tym uczyć, co sprawia, że ich nie znoszę. Nienawiść ma (jak również zainteresowanie estetyką dziecięcej postaci...) słusznie nie spodobała się memu pracodawcy.

Ale naprawdę nie myślałam o tej pedofilii rysując planszę 17!

Jednocześnie chciałabym w tym miejscu przeprosić wszystkich za generalny poziom komiksów Culture Clash. Odkryłam, że nie potrafię być jednocześnie zabawna i przyzwoita. Sorry zioms, jak chcecie mnie zobaczyć w lepszej formie, ponownie zapraszam do zakupu "Wyprawy na punkt G". Przynajmniej się zarumienicie. Ja też się rumieniłam rysując. Moi koledzy ze studiów czytając. Mój psychiatryczny mentor, któremu nieopatrznie dałam jeden egzemplarz też się rumienił. Na szczęście oszczędził mi diagnozy...

"Wyprawę" można kupić u mnie oraz w Feminotece ,co lepiej się opłaca jeśli zamawiacie jeszcze jakieś książki do tego.

A jeszcze z miłych rzeczy: dziś na komiksowym festiwalu w Bydgoszczy miał swą premierę nowy numer GTP, a w nim znana już czytelnikom tego bloga historia o moim bracie, który nadawałby się na gwiazdę rocka.
***
Translation of the comics:
17.Negatives.
Bożena thought that she didn't like kids...but she skillfully used the negatives of her work.
Look positive. Or objective. Or through an
My signature: Which means: even if you don't like kids you can benefit from someone's pedophile interests...

18.Child's charm
Sławek thought he liked kids.(-"cute!") Until some point. (-"I don't believe it...")
Each stick has two ends. Unfortunately, kids also.
My signature: It doesn't need a comment, I guess...

As thank God my work for Camp America has finally ended and you'll see the last pages HERE, I put on my blog the material that hasn's passed the finely woven sieve of censorship. The explanation was: page 18 discourages the clients (it's hard not to agree), and 17 is just weak and it's better not to show kids as cute and sweet...Well...I've drawn sth different. No matter what you think about these pages, I need to explani that while drawing these I was completely into studying pediatrics(=poo, vomits etc.) and my general conclusion was: kids are preety but they often shit, and I need to learn about it, which makes me hate them. My hatred (and my interest in the aesthetics of child's figure...) was justly unliked by my chef.

But I really didn't mean pedophilia while drawing 17!!!

At the same time I'd like to apologize for the general level of Culture Clash comics. I found out I can't be funny and decent at the same time. Sorry guys, if you want to see me at my best, I once again ask you to buy the "Excursion to G spot". At least you'll blush. As I did, drawing it. And as my schoolmates did. And my psychiatry mentor whom I recklessly gave one copy. Luckily he spared me the diagnose...

You can buy the "Excursion" e-mailing me or on Feminoteka , which is a better choice if you buy other books at the same time.

The other nice thing is: today, on the comic festival in Bydgoszcz the new number of GTP zine had it's premiere, and inside-the story already known to the ones that read this blog, about my brother who would be perfect material for a rock star.

Kultura Liberalna o zinach// Kultura Liberalna about zines

2011-03-08T10:22:00.000-08:00

Bartek Biedrzycki poprosił mnie o wypowiedź w kwestii ideowości w zinach. Oto i ona, wpleciona w tekst w Kulturze Liberalnej.

Nie wklejam, przeczytajcie cały tekst, bo fajny.

Przypominam, że "Wyprawa na punkt G" nadal jest w sprzedaży!!!! Póki co zainteresowanie jest duże, ale przeważają chłopaki. Lachy, nie wstydźcie się! To o waszym ciele! Ale z chłopaków się cieszę, staranie w łóżku jest milej widziane niż ósmomarcowy kwiatek. Cieszy mnie też, że chłopaki w ten sposób wspierają feministki, z czego wnoszę, że może nie uważają ich za pojebane babochłopy z kamieniami w zaciśniętych pięściach. Fajno.

Tutaj jest link do UFY, którą wspieram, bo dostałam od Niej bardzo dużo. Inspiracji, akceptacji, zabawy. Myślę, że zmieniają świat na lepsze.

A rysunek jest od czapy, ale przyciąga uwagę. Ha. Przedstawia mnie w kiblu w Madrycie robiącą sobie zdjęcie.Już kiedyś pisałam,co myślę o robieniu sobie zdjęć do lustra, a potem przerysowywaniu ich, nie będę się powtarzać. Tak,owszem, trochę siebie potępiam.

No i na koniec- KUPUJCIE "WYPRAWĘ NA PUNKT G" !!!! Piszcie na szaulinska@gmail.com

***
Bartek Biedrzycki asked me to say sth about ideology in zines. That's it, in the middle of the text in Kultura Liberalna

I'll translate it for you:
Yes, I do claim that zines are lacking ideology and programe, which doesn't mean worthless.I think that a fanzin is created by comic-makers for comic-makers and this working in a closed group of people. And from what I know about the group, it has a low level of life and reality insatisfaction and rebeliousness, which are traits undoubtly bound to ideology(idealism maybe?).Even if reality isn't the way it should be, for a standart comic-maker the way I know him, the solution is escaping to the world of fantasy. And it's cool. You don't need to like to change the world.

In my case comic is just a medium of self-expression, not necessarily containing fantasy and superheroes. It's easy to understand, offers a way to transmit text in a for that requires little concentration. It'seasy for me to join humor and seriousness.

But the main reason why I chose a form of hand-made xero-copy for "Les dar" and now "An excursion to G spot" is my target group. In the first case it was lesbians, now it's all the people interested in sex. It would have been hard to reach them all through a hermetic fan-zine, which includes other comics, so much different from mine. And I don't like to follow the main zine topic, but rather to do my stuff, for my tough, uncomfortable and controverse topics and after that searching for the best method to reach people. And I think that direct selling is a delicious experience for me, as it lets you get a fast feedback information and a direct contact with people who read your stuff.

This is a link to UFA I decided to give all the profits from G-spot comic. I got a lot of inspiration and acceptance from them. And I think they change the world in a good way.

Wyprawa na punkt G // An excursion to G spot

2011-03-04T07:58:00.000-08:00

Przyjdźcie na Manifę w niedzielę kupić nowy komiks! 12 stron za piątaka!

Jest to kolejny komiksowy poradniczek,tym razem dla dziewcząt i chłopców. Warto go przeczytać przed rozpoczęciem zdobywania kosmosu erotycznego.
Jeśli wydaje Ci się, że istnienie punktu G to ściema, kobiety nie potrafią ejakulować, a seks jest przereklamowany - przeczytaj koniecznie!
Cały dochód idzie na biedną, borykającą się z długami UFĘ.

Komiks dostępny na Manifie w Warszawie, a od poniedziałku w sprzedaży wysyłkowej (piszcie na maila szaulinska@gmail.com)!

***

Come to Manifa-a feminist demonstration to buy my new comic! 12 pages for 5 PLN!

It's another comic guidebook this time for boys and girls. It's worth to read it before heading for erotic space.

If you think that G spot is bullshit, women can't ejaculate and sex is a marketing trick - read it definately!

All the money goes to poor UFA drown in a flood of debts.

A comic is availiable on Warsaw's Manifa and since Monday in shipment (write: szaulinska@gmail.com)!

'Cronic insatisfaction, that's what you have'

2011-02-23T09:32:00.000-08:00

W idei trójkąta miłosnego jest zawarta niestabilność i niepewność. Rywalizacja czai się pod powierzchnią pozornej harmonii. Otwartość na nowe ustępuje miejsca wątpliwości.

Dwa substraty i katalizator. Otwierają się oczy, pękają więzy, przyjaźń niszczeje, miłość okazuje się podszyta zgnilizną. Osoba, którą znaliśmy tak dobrze, okazuje się kimś obcym. Sami stajemy się dla siebie zagadką, której rozwiązanie jest przerażajace i trudne do zaakceptowania.

W trójkącie zawsze co najmniej dwie osoby są tej samej płci.

Wszystkim, którym tak jak Cristina z Barcelony-i na szczęście już nie ja- wiedzą raczej czego nie chcą niż czego chcą i definiują siebie przez akceptowanie i odrzucanie kolejnych możliwości, polecam te filmy:

- Jules i Jim

-Marzyciele

-Love sick

-Vicky, Cristina, Barcelona

-Wyśnione miłości

Odpowiedzią na wątpliwości jest tylko miłość.

***

The idea of a love triangle includes instability and uncertainity . Rivalry hides under the surface of apparent harmony. Openness to new possibilities to doubt.

Two substrates and a catalyzer. Eyes open, bounds break, friendship decays, loves appears to be rotten from the base. The person we knew so well becomes a stranger. We become a riddle, which solution is terrifying and difficult to accept.

Every love triangle has two people of the same sex.

All of those who like Cristina from Barcelona (and luckily not like me anymore) know what they don't want rather than what they want and who define themselves by accepting and refusing consecutive possibilities, you should watch these movies:

-Jules et Jim

-The dreamers

-Love sick

-Vicky, Cristina, Barcelona

-Heartbeats(Les amours imaginaires)

The only answer to the doubts is love.

Superbohater//Superhero

2011-01-28T09:35:00.000-08:00


Gdybym był superbohaterem,dałbym szczepionki wszystkim dzieciom świata. Ale nie jestem.

Wysłałam tą planszę na konkurs komiksowy o superbohaterach w Portugalii. Nie wygrał, oczywiście (nie za piękny+pesymistyczny, czemu się dziwić...), ale po ogłoszeniu wyników była wystawa, więc być może ktoś go zobaczył.

Mimo moich morderczych opisów na fejsbuku, życzę dzieciom wszystkiego najlepszego, szczególnie, że moja przygoda z pediatrią już się zakończyła. I mogę zapomnieć wszystko, co wiem o szczepionkach.

***

If I were a superhero...I'd give vaccines. To all kids on earth. But...I'm not.

I sent this page to a superhero comic contest in Portugal. It didn't win, ofkz (not so preety+pesimistic, I shouldn't be surprised...), but after the results were published they made an exhibition, so someone might have seen it.

However cruel my status on FB might be, I wish all the kids all the best, particularily because my adventure with pediatrics has come to an end. And I can forget all that I know about vaccines.

Pizza Stumilowy Las///100 Aker Wood Pizza

2011-01-24T08:54:00.000-08:00

100 Aker Wood Pizza: Winnie the Pooh mortadela, Eeyore's salami, Piglet Ham

Nie wiem, czy udało mi się uwiecznić właściwie moją fascynację tym spektakularnym produktem żywieniowym:

I don't know if I managed to describe my fascination with this spectacular victual:

Nazywa się Mortadela Puchatek albo Smakołyk Puchatka. Nigdy jej nie próbowałam, ale chyba kiedyś to zrobię. Będę musiała być bardzo pijana, żeby bez żalu przegryźć chrząstkowe oko misia.

It's called Winnie the Pooh ham. I've never tried it, but I once will. I'll have to be very drunk to bite gristle-made eye of the bear.

Zostań ze mną na zawsze///Stay with me forever

2011-01-18T03:55:00.000-08:00

Kiedy wychodzisz, zawsze myślę, że żegnamy się już ostatni raz, bo zaraz przejedzie Cię samochód i zamiast spokojnie zabrać się do moich obowiązków, wyobrażam sobie twój pogrzeb (Czy Twoja mama sama uplecie wieńce?) i życie po Twojej stracie (Co stanie się ze stołem, który kupiłyśmy na pół?). I wtedy wracasz, bo zapomniałaś portfela. Zmuszam Cię, żebyś usiadła, oparła się i zamknęła oczy a potem policzyła do dziesięciu. Uśmiechasz się i robisz to, bo wiesz, że właśnie na tym polega miłość.

Za wszelką cenę staram się uczyć na błędach filmowych postaci i nie wypuszczać cię z domu w kłótni, bo nagła śmierć lubi się zdarzyć właśnie w takich chwilach, i potem już do końca życia będę żałować, że nie przeprosiłam Cię i nie wzięłam winy na siebie, i ostatnim obrazem Ciebie jaki sobie przypomnę, będzie skrzywiona mina, która oznacza, że nasza miłość była zła.

Chore? Widać nigdy nikogo nie kochaliście naprawdę.

Wyobrażam sobie, że z mojego życia odchodzisz Ty, a za Tobą cały orszak naszych wyimaginowanych przyjaciół. Powłóczą się za Tobą grzeczne koty z czarnymi wstążeczkami na szyjach: Mruczuś, Miałek, i Pasunia, Stópka Stupińska odkryje nową sztuczkę-znikanie. Pani Kalafiora wreszcie wygra z Testerem Truchła. Pan Balonik, Maluszek, Maciek z Grażynką i wszystkie dziewczynki z internatu w żałobnych sukienkach z krepy, nawet Złośnica i Miłka.

Oni wszyscy odejdą za Tobą. Nie zostaną. Wiedzą, że nie pomieszczą się w mojej głowie.

A ja zostanę sama, wyszlifowana naszym wspólnym wysiłkiem tak, żeby pasować tylko do Ciebie.

Zostań ze mną na zawsze.

***

When you leave, I alwas think that it’s the last goodbye, because some car is gonna hit you and instead of taking care of my own bussiness I imagine your funeral (Is your mum going to arrange flowers herself?) and living having lost you (What’s going to happen with the table we bought together?). And then you come back, because you’ve forgotten your wallet. I force you to sit, close your eyes and count to ten. You smile and do it because you know this is love.

At any price I try to learn watching the mistakes of move characters and not letting you leave in quarrel, because sudden death likes to happen in these moments and then till the end of my life I’ll regret that I didn’t say sorry and put a blame on myself. And the last picture you you I’m going to keep will be your wry face that means our love was wrong.

Sick? Seems you have never truly loved anyone.

I imagine you leave my life and the whole bunch of our imaginary friends follows you. Good cats will rove after you with black ribbons on their necks: Meow, Purr, Stripes. Foot Footinsky will discover a new trick-disappearing. Mrs Cauliflower will finally win with Corpse Tester. Mr Baloon, Toddler, Maciek and Grażynka and all the girls from the boarding school in crape funeral dresses, even Shrew and Nice.

They will all follow you. They won’t stay. They know they can’t find place in my head only.

And I’ll stay alone, polished with the toil of us both, to match no one but you.

Stay with me forever.

Oto jest Asia///Voila, c'est Asia

2011-01-15T09:13:00.000-08:00

Oto jest Asia. Moja nowa bohaterka. Jest całkiem zwyczajna i lubi czytać książki o wiele bardziej niż uczestniczyć w normalnym życiu.

Asia będzie musiała skonfrontować się z wieloma przeciwnościami losu. Na przykład z tym, że nie jest ukochaną córeczką swojego tatusia. A jej starsza siostra jest.

Będzie musiała rozwiązać tajemnicę rodzinną, i nauczyć się bronić tych, których kocha. Mimo zazdrości i złości. Mimo, że przeciwnik wydaje się silniejszy.

Oto jest Kasia. Nareszcie spełniająca swoje marzenie.

Kasia będzie musiała skonfrontować się z wieloma przeciwnościami losu. Na przykład z lenistwem, przerostem ambicji, PMS-em, potrzebą natychmiastowej gratyfikacji, zazdrością, chwiejną samooceną, lękiem przed popełnieniem błędu i brakiem czasu.

Kasia rysuje powieść graficzną. Trzymajcie kciuki.

***
This is Asia. My new character. She's preety normal and she likes to read much more than to participate in ordinary life.

Asia will need to confront many adversities. Such as not being the apple of her father's eyewhile her older sister is.

She'll have to solve the family's secret and learn to protect the ones she loves. Despite jealousy and anger. Despite the enemy seeming more powerful.

This is Kasia. Finally making her dream come true.

Kasia will have to confront many adversities. Such as laziness, excess of ambition, PMS, a need of instant gratification, jealousy, unstable self-esteem, fear for making a mistake and lack of time.

Kasia is drawing a graphic novel. Keep your fingers crossed.

autoportret z lizbony cz1.//self-portrait from lisbon, part 1.

2011-01-11T10:33:00.000-08:00

Narcyzm. Samotność. Introspekcja. Lizbona.

Czemu tego zdjęcia nie zrobi mi ktoś inny, skoro uważam, że moja twarz jest tak ciekawym obiektem? Czy dlatego, że nikogo nie ma w pobliżu? Czy dlatego, że nie mam ochoty być uśmiechniętym modelem dla osoby patrzącej zza obiektywu? Czemu nudzi mi się do tego stopnia, że najciekawsza do sfotografowania wydaje mi się moja twarz? Czemu nikt nie zabrał mnie daleko od tego domu, w którym nie ma ludzi, tylko lustra? Z tej łazienki, w której mogę zmyć z twarzy uśmiech? Czy smutek naprawdę da się obejrzeć, przeanalizować i zniwelować przy użyciu aparatu?

Przerysowywanie tych zdjęć jest chyba jeszcze gorsze.

Nie czuję się źle. Zeskanowałam stare obrazki i uznałam za słuszne opatrzenie je komentarzem odnośnie minionych sytuacji. Za niedługo wrzucę następny.

***

Narcism. Loneliness. Introspection. Lisbon.

Why won't this photo be made by someone else, if I think that my face is such an interesting object? Is it because no one is around? Or because I don't feel like being a smiling model to a person looking from the other side of the lens? Why am I so bored that the most absorbing thing to immortalize is my own face? Why has no one taken me far away from this house filled with no people, just mirrors? From this bathroom, where I can wash my smile away? Can sadness really be photographed, analized and destroy using a camera?

Drawing these photos seems to be even worse.

I don't feel bad. I've scanned some old pictures and I found reasonable commenting them with regard to the past situations. I'll put the next one soon.

Jakaś cziksa...//Some chic...

2011-01-07T13:05:00.000-08:00

Dawno nic nie wrzucałam. Dostałam na święta skaner, więc wkrótce zacznę ożywiać bloga. Póki co-na dobry początek: staroć-rysowanka bez szkicu z książki o anatomii człowieka (takiej dla artystów, słabieńka jest :p nic ciekawego w porównaniu z półgłówkami/sekcja głowy i szyi/ albo mózgami skrupulatnie wepchanymi do słojów z formalinką...)

Btw, CZIKSA to nasze prywatne określenie lesby(jakoś nie znoszę słowa "lesbijka", lesba z kolei brzmi homofobicznie, natomiast cziksa-well, dyskretne słówko, którego można nawet w tramwaju używać...). Źródłosłów-chix on dex.../oczywiście wiem, że nie każda chic jest les, ale spróbujcie znaleźć inną na imprezie chix on dex;p/
***
I haven't put anything on my blog for ages. I've got a scanner for Christmas, so i'll soon start to revive my blog! So far, as a good start I'll show you some old pic-a drawing I've made without sketch from the book about human anatomy (for artists, weak shit ;p nothing compared to the sections of head and neck or brains neatly put in formaline-filled glass...)

Btw, CHIC is our private name for dyke(somehow I hate the word "lesbian",and "dyke" in Poland sounds homophobic, but chic-well, is really dicscrete, to be used even on tram...) Source: chix on dex /I know of course that not all the chics are les, but try to find one that is not on Chix on Dex party;p/

Świąteczna rewolucja z El Lissitzky'm // Christmas revolution with El Lissitzky

2010-12-24T07:22:00.000-08:00

W zeszłym roku, w drugi dzień Świąt, wieczorem, kiedy przyjezdna część naszej rodziny wróciła do siebie, usłyszałam od Mamy, że "nareszcie poczuła wewnętrzny luzik". Luzik trwał aż do następnego poranka, kiedy to musiała iść do pracy.

W tym roku życzę sobie, żeby wszystko wyglądało inaczej. A błogie lenistwo świąteczne zostało rozdzielone równo. Podobnie jak obowiązki.

Życzę Wam wszystkim pogody, cierpliwości, tolerancji i wiary w ludzką dobroć.

Wracam do gotowania i rysowania przygód rodziny Sajko, która na szczęście jest o wiele bardziej psycho niż nasza.

***

/the drawing: To Mum's rescue! Let's put an end to Christmas cooking!<-in Polish it rhymes/

Last year, on the second day of Christmas, in the evening, when the part of our family from outside our town left, I heard my Mum saying: "I finally felt some inner relax". The relax lasted until the next morning when she went to work.

This year I wish everything looked different. Blissful laziness divided equally. As well as duties.

I wish you all serenity, patience, tolerance and faith in human kindness.

I'm going back to cooking and drawing the adventures of Sajko family, which luckily is far less psycho than ours.

Odcinek 1076

2010-11-16T08:04:00.000-08:00

Jestem ostatnio całkiem płodna, mimo, że moje życie prywatne przebija Modę na Sukces. Dla zainteresowanych, w chwili obecnej uczuciu Bruk i Ridża nie zagraża żadne niebezpieczeństwo, więc do następnego odcinka można oddychać z ulgą.

A płodność właśnie dokumentuję:

Nadal masz wybór to komiks dla Strefy Aktywnych Kobiet, opowiadający o borykaniu się babeczki 50+ z trudami znalezienia zatrudnienia. Bartek Biedrzycki zrobił mi przemiłą reklamę tego dzieła.

Na tej samej stronie znalazł się mój tekst o fantastycznej pielęgniarce pracującej u mojej mamy.

Oprócz tego, komiksowa współpraca z Camp America kwitnie.

Pracuję też nad czymś, o czym jeszcze nie chcę mówić, ale na pewno będzie sporo trupów i lesb.

My brother would be a perfect candidate for a rockband frontman.

2010-10-17T10:53:00.000-07:00

Komiks,który miał się pojawić w Jeju 9, ale nie chciało mi się czekać. Wysłałam go na MFK w Łodzi, gdzie może nie wygrał, ale zawisł na ścianie.
The comic was supposed to appear in Jeju 9, but I didn't have patience to wait. I sent it to the International Festival of Comics in Łódź, 2010. It didn't win but it was shown in the gallery.

My brother would be a perfect candidate for a rockband frontman.

Extrovert. Charismatic(-No fuckin' way!). Fashion(Williamson's pants, vintage jacket). With good music taste(Dad:-Now you will have to start to listen to him.). With a showman's gift(my bro-age 13). He excited the lust of women(-Oh, with what kind of witch are you dancing?-What can say the ones that danced with you?). And men.(My homo friends playing flirt cards)

All of this on a healthy base of a normal, tallented high school boy from a small town. His hobby was football-a sport that shapes both body and team skills(-FUUUUUCKKK!!!).He described himself as a 'soccer boy', thus motivating some faults in literature knowledge. But he did have his deep moments.(-Let me iiiinnn!!!). In face of these qualities I was not even worried by the lack of sex, drugs&rock and roll motive in his life. But there was another problem.

My brother couldn't sing.

But the solution knocked at our door.(-I'm Wiesław Kupski. I came for the casting).Wiesław, a poet and smoker had a throat cancer. As a result of this disease, his voice got a special, deep tone. He wanted something to stay after his death but his appearance stood in the way. We made a deal. Wiesiek's poems became the lyrics of the songs of the band, and he was supposed to sing it. The rest of the band was made by the colleagues of my bro who played the instruments.(-You put a charm on me, I fell in love with you! -The texts are hopeless. Let's translate them to English. /My bro/).

It was just a formality to edit the album. The personality of my brother and Wiesiek's voice were a formula which result was success.

And then the problems appeared.

Some jealous colleagues from the school of my brother, who remembered his so-so performance on music classes, put their fingers in his career.(-Ha! Got you!).Having analyzed the records they discovered the fraud.(-To tell the truth it'squite well made./Hair on hands-result of masturbation/). The affair only raised the sell of the disc. After the death of Wiesiek the band discretely left the market. And my brother, thanks to the fact that he didn't spend all of his money on drugs, lived hapilly ever after in a house with a pool in Konstancin/Warsaw rich ppl district/(-So, babe, you want me to sing for ya?-Let's better go to bed). TALKING ABOUT THE FRAUD WE MADE I'M NOT INTENDING TO DESTROY MY BROTHER'S LIFE, BUT ONLY TO GET SOME POPULARITY IN MEDIA!

Culture Clash!

2010-10-13T06:15:00.000-07:00

Bożena

Sławek

Oto bohaterowie mojego najnowszego komiksu, który rysuję dla Camp America, czyli firmy work&travel wysyłającej spragnionych pieniążka i przygody do USA. Komiks nazywa się Culture Clash i będzie się ukazywał po 2 odcinki co 2 tygodnie. Pierwsze cztery strony już tam są, więc czek dys ałt! CULTURE CLASH

***
These are the heroes of my new comic which I draw for Camp America- a work&travel company that sends the ones that want money&adventure to USA. The comic is called Culture Clash and it's gonna appear twice a month, 2 pages at a time. The first four pages are already there, so check this out! CULTURE CLASH

Well, and it's not translated to English. If you really DO want to have it translated, put your pleas in comments, please:)

straight & easy

2010-10-11T05:45:00.000-07:00

Today I washed my hair with Straight & Easy shampoo. I haven't become hetero and my life hasn't become more less complicated.
MSG: We need to talk seriously, darling. Ola
-Fuck!
At least my hair was straight.

Noteńka na Komiksowym Blogasku Macieja Pałki

2010-09-21T01:24:00.000-07:00

Najfajniejszy kibel na świecie//The best loo on earth-Bucharest

Oto i ona: VOILA!

Szukajcie uważnie, i najlepiej przeczytajcie cały tekst, bo jest dobry.

A jak się nie chce, to proszę:

- Katarzyna Szaulińska
Kiedyś rysowała mangę. Potrafi pocisnąć fachowy underground. Obecnie skłania się ku coraz większemu minimalizmowi. Według większośći recenzji, jej komiks był najlepszą częścią antologii Bostońskie Małżeństwa.

Po powrocie z Rumunii musiałam: znaleźć stałe lokum w ciągu 1 dnia, przywlec nasze graty z różnych rejonów kraju, zjawić się na urodzinach Knixa, wypić dużo piweczka i wielokrotnie opowiadać nasze historyjki o niedźwiedziach, przemytnikach papierosów i kuszetach bez przedziałów. I dlatego nie ma nowych rysunków. Tzn. jeden jest i czeka na zeskanowanie. Swoją drogą pomyślałam, że czas na jakieś Travel Stories-w podróżach przydarzały mi się tak pieprznięte historyjki, że z pewnością spodobałyby się tym, którzy już rzygają opowieściami o lesbach i włosach, które nie mają nawet scen erotycznych.

***
The text is in Polish, so no links today. The translation of the part about me is:

-Katarzyna Szaulińska
She used to draw manga and she's able to make good quality underground. At present she tends to be more and more minimalist. According to most of reviews her comic was the best part of Boston Marriages antology.

Sorry, Maciej for translating this, if you notice any mistakes just correct me.

After coming bach from Romania i had to find a place to stay in 1 day, bring our stuff from various regions of country, appear at Knix's birthday, drink a lotta beer and repeatedly tell our stories about bears, cigarette smugglers and sleeping wagons with no compartments and so on. That's why no new pics. Well, there is one waiting to be scanned. By the way, I think it's time for some travel stories-there are so many fucked stories that happened to me while travelling, that they will surely please those who are fed up with the ones that already vomit with my dyke&hair stories with no sex scenes.

Rajgród/Więzienie/Prison

2010-08-20T13:15:00.000-07:00

Oto kilka obrazków z Rajgrodu, gdzie Ola ma swoją małą chatkę. Jezioro, las, porzeczki. Cisza. Pływanie i łowienie ryb w całkowitej harmonii z naturą. Jedno z tych miejsc na ziemi, które mogłyby dla mnie konkurować o miano raju. Kiedyś zrobię o tym komiks. Miejsce nazywamy Więzieniem, bo ciężko stamtąd uciec, o czym przekonało się już wielu z naszych znajomych bezskutecznie czekając na PKS-a.

***

A couple of pics copied from Rajgród, where Ola has her little cottage. Lake, forest, redcurrants. Silence. Swimming and fishing in absolute harmony with nature. One of the places on Earth that could be called heaven. Once I'll make a comic about it. We call the place Prison, because it's difficult to get out of there, as some of our friends found out, waiting for a bus for hours in vain.

SANEPID

2010-08-18T03:47:00.000-07:00

Today my mum called me.
-Hahahaha! Your brother is sooo traumatized!
-Go on!
It appeared that SANEPID(Epidemiology station) has changed the rules of taking the material for SS-Salmonella-Shigella test.(you need it when you want to work with food)
Up till now it was a probe of feces.

It gave a background to a series of disgusting demonstrations.
-Enough?
-I quit this job.
And a need fo bringing a probe of shit every morning for three days faced a protest of bowels /the bowel farts:get lost! nothing under duress!/...which was solved with all the methods that imagination brings...
-Dad, please, do it for me!
-Oky docky!
After a week:
-The result is positive? What?! But it was not my.../SANEPID gets the revenge/
OR...
-Good work!
-It will last for years!
A year later:
-What's that? One more meatball?

To end up with these dirty bussiness SANEPID decided to examine the direct anal swab.
MY BROTHER: -Good morning (thinks: Oh fu...ck!)
-Please take your pants off, move your hunkers aside and hold.
-What a humiliation!/Kurt Vonnegut's star->/

-Mrs Wiesia!

-Please don't come in. /swirl-swirl/
-This is not happening...

I think my Bro is a tough guy. But he didn't study medicine like me and my Mum.
-He says that there was no bed at all, he had to stand in the middle of the consulting-room!
-Only twice more!
THE END(finally...)

BONUS: Catch-your-shit tape. Found on Google graphics.

/The man's wearing a suit.../

Łacha // With bad grace

2010-08-16T12:06:00.000-07:00

*she says 'help...'

Nie wiem jak to zdefiniować.

Wydęte usta i chłodny głos, gesty pełne urażonej dumy.
Ja, książę Święta Krowa, nie zamierzałem tego zrobić. Robię. W mojej wielkiej łasce.
Liczę na dwie rzeczy. Po pierwsze - twoja wdzięczność. Ma być tak wielka, jak moja łaska. Po drugie- zrozum, że to niecodzienne zdarzenie.
Następnym razem nie proś z tak bezczelną śmiałością.

Wytłumaczysz mi fizykę? Przyjedziesz po mnie? Dasz mi kasę na kino?

Faktem jest, że można na nim niezawodnie polegać, kiedy już się zgodzi, na samą myśl o proszeniu cierpnie mi jednak ucho. Ucho zna już ten ton, powoli uczy się go ignorować. Zaczyna rozumieć, że trzeba dążyć do osiągnięcia celu bez względu na to, z jakim ładunkiem emocjonalnym zgadza się na to druga osoba. Drogie uszko, staraj się słyszeć tylko słowa. Wyobraź sobie to „tak” na papierze, czyściutkie, pozbawione kwasu, wyższości i zniecierpliwienia. Nie zrażaj się. Nie zwracaj się do osoby, która i tak ci zawsze pomaga. Oboje rodzice powinni mieć tyle samo zobowiązań wobec dzieci.

To mój Ojciec. A Brat?

W swojej niezaprzeczalnej inteligencji domyślił się, jak wykorzystać Mamy niezdolność do zlecania zadań i egzekwowania ich wykonania. Ona woli zrobić sama, niż czekać, aż jemu się zechce. On czuje, że co się odwlecze, to uciecze. Sam nie waha się prosić, bo ona, jak już mówiłam, zgadza się na wszystko-podwieźć, dać pieniądze, ugotować coś. Z uśmiechem. I nigdy nie mówi „zaraz”.

„Łaski bez.”- myśli mama i myślę ja. I opróżniam zmywarkę, chociaż to jego kolej. A mama pakuje do opróżnionej brudne gary, które zostawił w zlewie. Na załączonym obrazku widać, że takiej postawy nie uczy się przez osmozę. Nie nauczę go robić czegoś bez łaski, jeśli sama zacznę go wyręczać. On wtedy stwierdzi, że ma nade mną przewagę. Ale czasem chce się po prostu, żeby było czysto. Sama nie należę do osób wyjątkowo porządnych, ale tu chodzi o coś zupełnie innego - o styl odpowiadania na prośby i gierki w które pogrywa.

Chciałabym być jak moja mama, ale w innym otoczeniu – takim, gdzie twoja uprzejmość nie jest poczytywana za słabość, i gdzie ta postawa spotyka się taką samą z drugiej strony

Może ja zmyję naczynia, ty się ucz.
Nie, to żaden problem.
Nie ma za co.
Ty pierwsza.
Nie, może ty.

I zostawianie sobie ostatniego kawałka ciasta.

Tak mam z Olą.

Nie wiem, czy to się nazywa altruizm, czy miłość, ale może to jest jedno i to samo.

******

I don’t know how to define it.

Pouted lips and cold voice, gestures filled with offended pride.
Me, the Secred Cow prince, I was not supposed to do this. But I do. In my grand grace.
I count on two things. First: your gratitude. It should be as big as my grace.
And please understand it wasn’t a common event.
The next time don’t ask me with such insolent cheek.

Could you help me with physics? Could you come and pick me up? Could you give me some money for the cinema?

It’s a fact that you can depend on him totally when he finally agrees, but even to think about asking him gives me pain in my ear. My ear already knows that tone, slowly learns to ignore it. Starts to understand that you should aim at a goal no matter the emotional load the other person agrees. Dear ear of mine, try to hear words only. Imagine this “yes” on paper, clean, no acid, no superiority, no impatience. Don’t discourage. Don’t turn to the other person, the one that always helps you anyway. Both parents should have the same amount of obligations with their children.

That’s my Father. And my Bro?

In his doubtless intelligence he found out how to use Mum’s inability to commission people to do tasks and execute realization. She prefers to do it herself to waiting for him to find will. He feels that if you postpone a task, it disappears. He doesn’t hesitate to ask for a favour himself, because she, as I’ve already mentioned, agrees to do anything-money, lift, cook. Always smiling. And she never says “wait”.

‘No bad grace’-she thinks and I think, and I take the dishes out of the dishwasher, even if it was his turn. And Mum cleans after him. As you might have noticed, you don’t learn this attitude through osmosis. I cannot teach him how to do things without that bad grace if I start to help him out. Then he will see his advantage over me. But sometimes you just want to have a clean kitchen. I don’t say that I’m tidy, but it’s the response style and the game he plays that I don’t like.

I’d like to be like my Mother, but in different surroundings, where your kindness is not perceived as weakness, and where this attitude is mutual.

Maybe I’ll do the washing up, any you keep on learning?
No, no problem.
It’s nothing.
You first.
No, maybe you.

And leaving the last piece of cake for me.

That’s how it is with Ola.

I don’t know if to call it altruism or love, but maybe it’s the same thing.

Superdoc-wspomnień czar...

2010-08-13T14:51:00.000-07:00

Jeśli kiedyś ktoś zechce naprawdę głęboko pogrzebać w mojej komiksowej przeszłości-odkryje takie cudo jak SUPERDOC(trzeba się zalogować jako student medycyny na stronie-wiem, że to cholernie upierdliwe, ale to nie moja wina)-komiks oparty na scenariuszowym schemacie Sailormoon, w którym zamiast magicznego kota Luny jest gadająca czaszka Edgar, a bohaterka przemienia się w superlekarza zdolnego wyleczyć wszelkie przypadłości. Jest sporo żartów branżowych (z tym że wtedy to był inna branża;p), ale nie przejmujcie się. Mimo technicznych niedociągnieć komiks jest całkiem śmieszny. I czasem ładny. Nie to co moje ostatnie bazgroły...

Ano, i ze świeżo zdobytej perspektywy feministycznej wydaje mi się cholernie seksistowski...Jeden koleś, mój ówczesny szef w TVN Med powiedział, że to jest narysowane, jakby to robił facet. Nie wiem, czy chodziło mu o coś innego niż miniówy, cycuszki i majteczki na wierzchu. Oby nie.

Na początku to był kserozin, potem opublikowali mi to na TVN Med. To był hit. Byłam sławna na uczelni. Byłam fajna. Byłam młoda!!!

***

If anyone digs deeper in my comic past, he/she'll discover a miracle named SUPERDOC (you need to log-in as a medicine student, I know it's stupid but it's not my fault)-a comic based on Sailormoon script base, where instead of magical cat Luna you have a talking skull Edgar, and the main character transforms into a perfect doctor, able to heal all the diseases. Besides the technical mistakes, I find it preety funny. And preety at times. Not the same thing I'm doing recently...

Ah, and from the recently gained feminist perspective I'd say it's damn sexist! My boss from TVN Med at that time said that it looks as if made by a guy. I don't really know if he meant more than mini skirts, tits and panties. Hope not.

At first it was a xero-zin. Then they published it on TVN Med. It was a hit. I was famous at my school. I was cool. I was young!!!!

Dziewczyny rysują

2010-08-11T02:30:00.000-07:00

W czasie wyśmienitego spotkania z autorkami na Comix Queerz (było więcej autorek niż gości-ale bawiłam się dobrze:))wymyśliłyśmy artbloga dla dziewczyn pod hasłem Dziewczyny rysują, tudzież Kupa na Stole (Marta Nieznayu stwierdziła, że żeby nas zauważono musiałybyśmy zrobić kupę na stole, co zostało podchwycone jako błyskotliwa nazwa dla naszej artgrupy). Blog już działa, i to całkiem kwitnąco: oto i link DZIEWCZYNY RYSUJĄ

Zamieściłam tam już jedną stroniczkę, znowu o lesbach, jestem nudna jak flak...ale zachęcam mimo wszystko, gdyż występuje celebrytka Natalia Kukulska...

Ano, i dziękuję wszystkim, którzy pojawili się na moim panelu na temat "Komiks polski a lesbijki" w Klubokawiarni Amsterdam, szczególnie zaś tym, którzy nie byli moimi znajomymi:) Big kiss dla Sylwii Kaźmierczak za wkręcenie mnie w wystąpienia publiczne, oraz dla autorów którzy cierpliwie wypełniali moje kwestionariusze!

***for my special international friend Patricia I'll translate the plot to English:*

During the meeting with female comic authors (where authors were more numerous that the spectators but I did have fun:)) we invented an artblog Girls Draw on Shit on the Table(Marta Nieznayu said that to be seen in the world of male comix we should shit on the table, which was automatically aplauded and seriously considered as a name for our art group). The blog is working: GIRLS DRAW

I also gave one page of mine there, it's lesbians again, I'm such a bore! Our polish pop star, Natalia Kukulska (the second from the top is the hair I'm talking about in the comic)is almost starring in it, so check it out anyway:)

Ant thank you all, people who appeared on my speech about lesbians in polish comic on 12.07 in Amsterdam Cafe, especially those who were not my friends;p And big kiss for Sylwia Kaźmierczak for pushing me to do it(and to fall in love with public speeches), and for the authors who filled in all the forms I asked them to.

tort kupa

2010-07-06T14:06:00.000-07:00

Ostatnio miałam wielką zajawkę na kupę. Po męczącym i czasochłonnym eksplorowaniu innego tematu tabu, jakim jest cipka, przyszedł czas na coś bardziej tradycyjnego. Ten komiks narysowałam z przyjemnością, z jaką dawno nie zabierałam się za żadną aktywność artystyczną. Dedykuję go takiej jednej Pe, która piecze torty tematyczne (np. werbelek albo akwarium z foczkami-cuda!), oraz panu Akira Toriyama, w podzięce za Dra Slumpa, najśmieszniejszy komiks jaki kiedykolwiek czytałam (klasyka humoru kiblowego!).

Na poprawienie w jakimś programie czeka kolejny komiks o kupie, tym razem dotyczy przygód mojego brata w sanepidzie!

po polsku

2010-06-21T10:37:00.000-07:00

No witam. Zaobserwowałam oczywistą oczywistość-ogromna większość jakże ogromnej ilości osób obserwujących mego bloga mówi PRZEDE WSZYSTKIM po polsku. Tak więc dosyć snobizmu i fałszywej światowości-swoich prac przecież i tak nie tłumaczę na angielski.

Oto co narysowałam ostatnio. Obrzydliwie dużo czasu zajęło mi wnętrze tramwaju. Wiem, że rysunek jest niepoprawiony, oraz wygląda na niedokończony. Kiedy nadejdzie lepsza fala hormonalna zamierzam wykorzystać zdobytą na warsztatach Asu wiedzę dotyczącą Photoshopa i dodać KOLORY! Tak, i ja chcę iść z duchem postępu! Wrzuciłam zaś kontur już teraz, gdyż pali mnie niedosyt publikacji w jakiejkolwiek formie. Gdyby więc komuś nagle się zebrało na komentarze, może chwalić/ganić pomysł i scenariusz, oraz kontur, a za jakiś czas będzie mógł zrobić to samo w kwestii kolorów. Czyż nie pięknie?

A odnośnie samego rysunku: interpretujcie jak chcecie. Sama nigdy nie ustąpiłam miejsa ciężarnej, ale nie dlatego, że bałam się, że błednie wychowa swoje potomstwo. Po prostu mogło się okazać, że to nie ciężarna, a po prostu gruba baba...

PUSSY DAYS

2010-05-14T10:00:00.000-07:00

The movie about pussies and female ejaculation has had the official premiere on Pussy Days(Dni Cipki) in UFA(first-9-11.04 and then 7-9.05). I haven't been there personally but the ones that have say that there were a lot of people laughing.

To be honest I wanted the film to be funny but it doesn't make ME laugh(or well, maybe the voices of characters...), and it's not that i feel totaly comfortable watching it. I wanted people who watch it to cross some borders and I did cross a lot of them myself.

It's the same what happened to me when I admited that I want to buy Deborah Sundahl's book about female ejaculation to one of my med school colleagues. He was not even a friend and I'm preety sure he either doesn't know that I'm lesbian or doesn't believe in lesbianism. And I didn't start the conversation. But he was very excited and asked me if I had the squirt experience myself. I answered yes(because I felt that it's unfair to hide my sexuality when men can easily express it, and I didn't want to be taken for a shameful person), but my face was completely red.

I suppose when you see a shocking piece of art it's not always that the artist has already digested it and feels at ease with the topic.

Well, anyway...Judge yourself. Here is a link to a movie: DNI CIPKI-I'm very sorry that it's still only in Polish...

And here my dear UFA thanks me for 'beautiful and wise contribution to our feast'.

Happy Easter!

2010-04-05T10:56:00.000-07:00

Happy Easter!

And enjoy the photos from my new project: an animation for Dni Cipki: Pussy Days in UFA

'Łagodna' - 'A Gentle Creature' Film

2010-04-05T10:15:00.000-07:00

A film I made for Filmufqa Workshops in UFA. It was supposed to be an excercise "shoot a dialogue from one of Dostoyevsky's works'. I chose a fragment of "A Gentle Creature", special thanks to Karolina Kołosowska who lent me the book. The music (delicious, isn't it? out of all the film making process I love adding music best! suddenly a piece of shitty shoots get some sense...) : Chopin: Nocturne in b flat minor, op. 9_1. I feel super bad about having to edit the sound and cut some parts of the piece, I guess it's quite well made, but I'm not so sure if I would love anyone to mess my works...

Ola who is playing the main role is my girlfriend. As you may notice, her acting is a bit better than mine-sorry everyone, I've never ment to play, it's just a lack of people around that made me do it!

Hope you enjoy it: THE FILM: ŁAGODNA

What would Freud say?

2010-03-12T04:40:00.000-08:00

It's the first page of my comic published on Kultura Liberalna. Feel free to read and comment. The pictures are not perfect and the lettering really shitty, but I drew it in Portugal, in June 2009. I'm not 100% if I have made much progress since then but at least I pay attention to the letters and visibility. I wanted to publish it in Kolektyw "Game" but it was rejected, and then, in February, Godai, who works for both Kultura and Kolektyw wrote that he wanted the comic for Kultura. I haven't made any corrections, so please, forgive my mistakes. I personally love the script and the rhythm, and this game of interpretations I love as well.

reviews & other links

2010-03-09T05:09:00.000-08:00

"Les-dar- how to recognize and flirt a lesbian"on Polter:

Polter

Reviews of "Coming out czy scrubbing in"(well, they are not so good actually, well you have a right to know that some people don't like the way I draw, but it seems that my scripts satisfy even the ones that know best. And well, being compared to Satrapi's Persepolis is the best compliment I could get, even if they think that it's negative...):

Dziennik

Komiksomania

Kolorowe zeszyty

LES-DAR: how to recognize and flirt a lesbian?

2010-03-07T22:04:00.000-08:00

That's the cover of my brand new comic-so new that it hasn't been scanned and made preety yet, I have just made 100 copies for UFA ,a very cool women-queer organization, who has organized life-saving film workshops that gave a new breath of inspiration to my life. The comic is a guidebook (as I love to give advice to people, I love this form) about the stereotypes of lesbians and it is more funny than useful. If you want to buy it you just write me an e-mail and we fix it.

I've been selling them on Saturday's Pre-MANIFA party-a little bit off the general punk-anarchofeminist spirit. But well, the girls loved how I described the way of flirting anarchofeminists: First you fuck the system, then you fuck them. If you don't mind ironic humor, you will like the comic.

father

2010-02-23T00:02:00.000-08:00

If I had to explain this I would certainly say something about the books read in my adoloescence and my father. It's an inner need. We, gays and lesbians are like Christians converted to Buddhism-we are forced to explain our statement as if it were just our decisions and not these soft breasts and gentle eyes of Hers and the way we communicate without words. Even if my sexuality is genetical, I feel an inner need to rationalize it.

Today I dreamed about my father. It was spring, a lot of sun. He was wearing his cycling suit and I talked to him so long that I got late to my classes.

Recently he has been reaching the extents of being kind to me, and as I learnt to forgive and accept what people are able to give, I take him the way he is-silent, distant, simple, proud and meticulous. Just the opposite of me. Very dependable, intelligent and tolerant on the other hand. When I was at home the last time, we spent a lot of time together. As we don't have things to talk about, we watched TV together and wrestled, me rejoicing the needs of intimacy and physical contact being satisfied in this masculine way, finding force in my arms, pampered by constant touch of female body.

It was my mother who told him, after I told her. Once when I was still in Portugal, they went to a party and got drunk. Then he asked my mum how I was, as it is always her who calls me. And she said:-Well, you know, I guess she's bisexual. And he replied:-Well, you know, I guess I knew.

As the time passed my mother had to face the fact that even if I am bisexual, it's with a woman that I want to be. And she tried to find the guilty and it was so easy to say it was my dad, who would show me the worst example of a man in terms of a relation between our personalities. Who threw off the stuff from my desk and my drawers to the floor when he decided that it's too messy. Who didn't talk to me in any other way than just giving orders about dirty glasses. Who didn't try to inspire me, teach me, give me acceptance or fill with self-confidence. Who criticised all my drawings and writing. Who was only interested in his bicycle. Who made me cry almost every day.

Well, now I guess it had to work in both ways. It's difficult to have an emotional, fragile, sensitive, messy teenager at home, a person who always cries when talking, and her arguments are flushed away with tears he is too paralyzed to wipe. By the way the art I made at that time was also crap.

And my mum was too good in comparison. And it was her who gave me Claudine a l'ecole, a book that opened my eyes and I kind of decided that I don't want to be a slave of a man. I wrote something like:

'If you want to be my Knight on White Horse, you must kill the Dragon of Patriarchy. You must beat it inside you, I can't help you in any way. It's not easy, as you can beat me in a fight, and the history stands behind you. Well, you can start with treating my oily hair as you treat your dirty socks, the hair on my legs as you treat yours.'

It was my statement. After a series of trials where I won only a consolation prize for good intentions in fighting for my hetero identity, I understood that with women I never had to barricade my weaknesses in any Royal Castle of conditions.

I had to move away from home and grow a bit to understand that I shouldn't blame anyone, mainly because I feel good and now I wouldn't choose hetero orientation if I had the chance. It's also unfair to blame someone for the personality he has, if you see that he's making an effort to show you affection.

Even if hugs are hidden between wrestling clinches.

Hair&queer

2010-02-20T01:32:00.000-08:00

<-the title of the pic is more or less: 'Dyke'.

I've made this thing a couple of years ago and I still find it funny. My inspiration for creating the picture was a gay friend of mine (a guy) who asked me if it is true that lesbians don't shave their legs. At a time I said I did shave mine. To tell the truth it is of course very fluent and depends on my mood, the season, the activities I am up to. Well, my girlfriend accepts a shadow on my calves. But well, I guess it can be a form of a statement with a feminist motto behind it: 'if a guy doesn't do it, why should I?'. (btw. not all lesbians are feminists and not all feminists are lesbians. But every time I think about a phrase form Alison Bechdel's Fun Home: 'Feminism is theory, lesbianism is practice' I find it very reasonable.)

I have seen some girls, mostly Spanish, really skinny and beautiful with all the hair growing as it was supposed to grow, and I found it preety sexy. I have never smelled an armpit filled with hair but it must be a kind of wild, natural smell, maybe a bit pussy-like. Nabokov in the beginning of Lolita describes an armpit of a young, red-haired girl. I remember also some old photos of Madonna with velvety black armpits and I find it delicious.

But in the past it was not queer-feminist act just to let it grow. And, well, looking at the thing from a historical point of view, it's coming back to the past, and past was much more oppresive to women than present, even if at a time men and women found acceptable to have a little bit of hair here and there.

nansze 25

2010-02-05T11:08:00.001-08:00

Wow, finally after months of waiting 2 pages of Physiology of Sex were published in Nansze 25, a fanzin made by Mei Wong. You can download it here

It feels really strange to read it now, as I feel that i was a different person then.

Hope that you like it. And the translation:

SEX

He: What a sad face...Reminds me od Munch's 'The Scream'...Ant those eyes, praying for love...Huh...

She:Would you please leave her alone?

He:You think it's a she?I guess the face is masculine...

She:Fuck off, it's a girl!

He: Anyway, she's sad...Let me give her a kiss.

She: Leave me alone, I'm not in the mood anymore!

voila!

2009-11-18T08:18:00.000-08:00

That's it-the first page of my comic. I don't really know how it's gonna look printed. Hope not worse...

bostońskie małżeństwa

2009-11-17T12:53:00.000-08:00

The first big succcess of mine(well, let's see it life and then decide)-my 8-page story will be published in an antology of lesbian comics. I copied the text in Polish from the website od the editor: http://www.comixgrrrlz.za.pl/antologia/#100

"Bostońskie małżeństwa

- to pierwsza w Polsce inicjatywa dotycząca komiksu rodzimych autorów, skupiającego się na queerowej tematyce
- to pierwsza w Polsce kompilacja lesbijskich komiksów
- to zbiór, w którym mimo założonego motywu przewodniego, swoje prace zaprezentowały nie tylko twórczynie, ale i twórcy
- to publikacja, która zwycięsko wyszła z boju z jej licznymi przeciwnikami

Nabór do Bostońskich małżeństw trwał od czerwca do września. Z kilkunastu nadesłanych prac, w zbiorze znalazło się dziewięć, których tytuły oraz nazwiska twórców znajdziecie poniżej:
Agnieszka Weseli, Beata Sosnowska - Martwe ptaszki
Katarzyna Szaulińska - Coming out czy scrubbing in
Marta Zabłocka - bez tytułu
Marta Zabłocka - Stałość w uczuciach
Przemysław Szymczak - Listy
Marcin Podolec - Kapitan Sheer i przystań
Agata Łaguniak - Para
Anna Czerwińska, Soizick Jaffre - PL
Szczepan Atroszko - Przegląd
To nie jedyne osoby, które wniosły wkład w powstanie zbioru. Swoje dorzucili także Robert Adler rysując pin-up’a, Ola Bratkowska autorka ilustracji na okładce oraz Piotrek Michalak projektant okładki.

Premiera antologii odbędzie się 20 listopada 2009 podczas II edycji poznańskiego festiwalu No Women No Art.

Bostońskie małżeństwa, 56 cz-b stron, okładka miękka w kolorze, format B5, cena 15 zł, ISBN 978-83-61081-38-8"

My story is called: Coming out or scrubbing in. I talk about how to be a lesbian doctor, more or less...I'll show you the front page tomorrow.

easy?!

2009-11-17T11:58:00.000-08:00

Let's say that I did it and let it not be as simple as it seems to be so far...I'm awfully afraid of computers but it's nice to have some space in the web which is not deviant art: http://yukisia.deviantart.com/

Deviant is nice and preety but only the members can comment. Plus-my deviant has an awful, stupid, childish name which is only my fault. Well, whatever.

On the pic-the worst part of my body. Except for the skin on my face. And my right tight. Now you know everything. Anything better than this will be a nice surprise.