 |
| Coffin partum. Putrid gas pushes the fetus out of the uterus of a dead preagnant woman. |
Umierający człowiek
ciągnie do ziemi, brzękną mu nogi i puchnie brzuch. Zsiada się
jak mleko. Na dole twaróg, na górze serwatka.
Bierze chusteczkę i
ociera usta z mleka, które piła dla zdrowia. Uśmiecha się.
Uśmiech jest tylko rysunkiem na czaszce, jak wyskubana i narysowana
na nowo brew. Uśmiech poszerza się, aż obije się o odpadającą
żuchwę. Przedziałek też się poszerza i nagle cała głowa staje
się przedziałkiem. Trzeba ją zawinąć w turban, żeby nie
zmarzła. Ciało trzeba zawinąć w szlafrok w kolorach życia i
miłości - różowym, błękitnym i żółtym. Żółty harmonizuje
z jej skórą. Wzór jest w serca i uśmiechnięte misie. Serca też
się uśmiechają. Wszyscy się uśmiechamy, ja, ona i wzory na
szlafroku. Nawet stetoskop wywija się w łuk uśmiechu.
W czasie, kiedy się
uśmiechamy, nowotwór konsumuje ją od środka. Bogate w żelazo
mięśnie i pełne wapnia kości.
Człowiek ciągnie do
ziemi i przypomina trójkąt. Szeroka podstawa i maleńki
wierzchołek. Piramida wieku populacji, przez takie nowotwory jak
jej, także zaczyna przypominać trójkąt. Nowotwór wżera się w
piramidę na wysokości kobieta lat 51, tak więc na wysokości
kobieta lat 52 pasek będzie ciut krótszy. Takie nowotwory jak jej
rzeźbią piramidę wieku populacji w kierunku wierzchołka przy
użyciu śmierci. Natomiast piramida zdrowego żywienia w tym
przypadku jest bezradna.
Kiedy wchodzę do jej
pokoju po raz pierwszy, tańczy do radia, dla równowagi oparta o
szafkę szpitalną. Cały szlafrok chodzi w rytm jej bioder. Ciężar
przeskakuje z jednej obrzmiałej nogi na drugą. Maleńka łysa
główka kiwa się na boki. Takie tańce też są dla zdrowia, trochę
ruchu, żeby się ciało nie zastało i nie opadało wraz z
grawitacją.
-Mój trzeci dzidziuś -
mówi, wskazując na brzuch. Jest spuchnięty od niewydolnej wątroby.
A ona się śmieje.
Taki brzuch waży swoje,
uciska jelita i obciąża kręgosłup. W zeszłym tygodniu spuszczono
z niego cztery i pół litra, ale znowu się nagromadziło, więc
należy procedurę powtórzyć. Wbijam w brzuch igłę. Ręce mi
drżą. Aspiruję, znieczulam, wbijam wenflon i podłączam wężyk.
Zaczyna kapać ciepły biały płyn przypominający mleko. Mleko to
napój życia, przelewający się z jednego pokolenia w drugie.
Niestety, ten płyn na nic już się nikomu nie przyda, żadnemu
bobasowi nie będzie pokarmem, my też sobie z nim kawy nie
zaparzymy. A mimo to kapie i kapie, ciurka i leje się. Wypełnia
cały wielki, szklany słój z podziałką (3 litry), bierzemy nowy.
Pomyślałby kto, że ucieka z niej życie, ale ona czuje się coraz
lepiej.
Moja dojarska technika to
uciskanie brzucha i manipulacja pozycją pacjentki. W ten sposób
wyciskam przez rurkę więcej i więcej, pięć kartonów mleka. W
międzyczasie rozmawiamy o smaku cytryn z Tesco w kolorze Yellow
Bahama, tak słodkich, że jadła je plastrami, tylko troszkę cukru
na wierzch i już. Informuje mnie, gdzie w Warszawie jest Kaufland,
oraz że Lidl to najgorsze co może być. Tyle rzeczy dowiedziałam
się od umierającej osoby. Są to jej ostatnie do mnie słowa i
zapamiętam je na zawsze.
-W tym roku mieliśmy
jechać na ferie w góry - mówi jeszcze, na sam koniec końca. - A
tu proszę, gdzie wylądowałam. Ale nieważne. Pojedziemy za rok.
Nie mamy jej nic więcej
do zaoferowania. Żadnej terapii, tylko leki przeciwbólowe. Lżejsza
o pięć litrów opuszcza szpital w kierunku dom. Potem uda się w
kierunku ziemia, w dół i w głąb. Niestety, nie w góry, jak
zaplanowała. Nie dla niej droga do wierzchołków, mówi się
trudno.
Z ziemi wyrośnie trawa,
która stanie się pokarmem dla krowy. Krowa da mleko.
Tym mlekiem, jakże
bogatym w wapń, wzniesiemy toast za życie i śmierć.
***
A dying person gravitates
to the ground, the legs swollen and so does the stomach. She curdles,
just like milk. The cheese on the bottom, the whey on top.
She takes a napkin and
brushes away the milk she was drinking for health. She smiles. Her
smile is just a drawing on the skull, just like an eybrow, depilated
and drawn again. The smile widens until it hits the mandible that is
falling away. The parting of the hair widens also and suddenly the
whole head becomes a parting. You need to cover it with a turban so
that it doesn't freeze. The body you need to cover with a dressing
gown in the colours of live and love: pink, blue and yellow. The
yellow harmonizes with her skin. The pattern is hearts and smiling
bears. The hearts also smile. We all smile, me, her, and the patterns
on her dressing gown. Even the stetoscope binds into a smiling arch.
While we are smiling, the
cancer consumes her from the inside - her muscles, so rich in ferrum,
her bones a source of calcium.
A person gravitates
towards the ground and becomes similar to a triange. Wide basis and
small top. The pyramid of population age, because of cancers like the
one she has, also becomes simmilar to a triangle. The tumor gobbles
the pyramid on the height of woman, age 51, so on the height woman,
age 52 the index will be a tiny little bit shorter. The cancers like
the one she has, sculpt the population age pyramid towards the top
using the tool of death. Whereas the pyramid of healthy nutrition is
helpless in this case.
When I enter her room for
the first time, she dances to the radio, leaning towards the hospital
cabinet to get the balance. The whole dressing gown moves in the
rythm of her hips. The body jumps from one swollen leg to the other.
Her tiny bald head swings from side to side. These dances are also
good for health, a bit of movement, so as the body doesn't stagnate
and doesn't fall with the gravity.
-My third baby - she
says, pointing at her belly. It's swollen because of liver failure.
And she laughs.
This belly does have it's
weight. It presses the intestines and loads the spine. The last week
we have taken some four and a half litres away, but it is there
again, so we need to repeat the procedure. I drive a needle in the
belly. My hands shake. I aspirate, anaesthetize, thrust the venflon
and connect it to a tube. A warm, milk-like liquid starts to drop.
Milk is the drink of life that pours through one generation to
another. Unfortunately, this liquid will not serve anyone anymore, it
won't become food for any baby. And we won't use it for our coffee
either. Despite, it drips and drips, trickles and pours. It fills the
whole big glass jar with a scale (3 litres), we take another one.
One could think that life flies from her, but she feels better and
better.
My milking technique is
pushing the belly and manipulation of patient's position. Thus I
squeeze more and more through the pipe, five milk cartons. In the
meantime we talk about the taste of lemons from Tesco in the colour
of Yellow Bahama, so sweet that she would devour whole slices, just a
pinch of sugar and that's it. She informs me where is Warsaw's
Kaufland and that Lidl is the worst you can find. So many things I've
got to know from a dying person. These are the last words for me and
I'll remember them forever.
-This year we were going
to go to the mountains - she says, for the end of the end. - And look
where I am! Nevermind. We'll go next year.
We don't have anything
more to offer her. No therapy, just painkillers. Five litres lighter
she leaves hospital in the direction: home. Then she will go in the
direction: ground, down and deep. Unfortunately not mountains, as she
planned. The route to the tops is not for her, hard luck.
The grass will grow on
the ground. It will feed a cow, A cow will give milk.
With a glass of this
milk, so rich in calcium, we will propose a toast to life and death.
